فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در این مطالعه تعداد 384 نمونه سرم از سگهای صاحبدار شهرستان سراب تهیه شد و از نظرشیوع سرمی لیشمانیازیس احشایی با استفاده از آزمونهای سرمی الایزا وایمونو فلورسانس غیر مستقیم مورد آزمایش قرار گرفت. شیوع سرمی لیشمانیازیس احشایی در سگهای مورد مطالعه با تست بروش الایزا وایمونو فلورسانس غیر مستقیم به ترتیب1/9% و5/8% گزارش گردید. بیشترین تعداد سگهای آلوده مربوط به سگهای سه ساله با (7/25%)وکمترین سن آلودگی در بین1ساله ها(9/2%) بود. همچنین از نظر آماری ارتباط معنی داری بین عفونت لیشمانیازیس احشایی و سن و جنس سگها وجود نداشت.9 قلاده (2/23%) از سگهای سرم مثبت حداقل یک علامت کلینیکی را نشان دادند. 4 قلاده (4/17%) از سگهای دارای علایم و 31قلاده (6/8%)از سگهای بدون علایم سرم مثبت داشته و فاقد علایم لیشمانیازیس احشایی بودند. از نظر آماری ارتباط معنی‌داری بین لیشمانیازیس احشایی، لاغری و ریزش مو در سگها مشاهده گردید (031/0p=). ارتباط معنی‌داری بین لیشمانیازیس احشایی و بزرگی کبد و طحال درسگها مشاهده نگردید (065/0p=) بین سگهای علامت‌دار و بدون علامت با بیماری لیشمانیوز احشائی ارتباط آماری معنی‌داری وجود داشت (015/0p=).در این بررسی تیتر آنتی بادی در سگهای نر بیشتر از سگهای ماده بود، واین اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (023/0p=). نتایج بررسی حاضر نشان می دهد که که سگهای بدون علامت نقش بسیار مهمی در نگهداری و انتقال انگل دارند.