تحلیل مسیر اثر هوش معنوی و هوش اخلاقی بر خودشکوفایی و رضایت از زندگی در سالمندان شهر اصفهان
نویسندگان
1 کارشناس ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان
2 عضو هیأت علمی دانشگاه اصفهان
3 عضو هیأت علمی دانشگاه اصفهان
doi
چکیده
هدف از این پژوهش، تعیین اثر هوش معنوی و هوش اخلاقی بر خودشکوفایی و رضایت از زندگی در سالمندان شهر اصفهان براساس الگوی معادلات ساختاری بود. روش این پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه 128581 نفر سالمندان شهر اصفهان در سال 1392 بود که حداقل 60 سال داشتند. از این جامعه 100 نفر (44 زن و 56 مرد)، با روش نمونهگیری تصادفی چندمرحلهای از 8 نقطه شهر اصفهان انتخاب شدند. دادههای پژوهش به کمک پرسشنامههای خودشکوفایی (مزلو، 1977)، شاخص رضایت از زندگی سالمندان (LSI، نوگارتن و هوایرست، 1998)، هوش معنوی (کینگ، 2008) و هوش اخلاقی (لنیک و کیل، 2005) جمعآوری گردید. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرمافزار آماری SPSS-19 انجام گرفت. ضرایب آلفا و نیز برازش الگوی پیشنهادی با دادهها رضایتبخش بودند. نتایج تحلیل مسیر نشان داد که در الگوی بهدست آمده، اثر هوش اخلاقی بر خودشکوفایی و رضایت از زندگی معنادار است (001/0>P)، ولی اثر هوش معنوی بر این دو متغیر معنادار نبود.