تأثیر تدریس مشارکتی بر انسجام گروهی دانشجویان: بررسی نقش واسطهای رویکردهای مشارکت
نویسندگان
1 عضو هیأت علمی دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه شیراز
2 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی دانشگاه شیراز
3 عضو هیأت علمی دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه شیراز
4 دانشجوی دکتری برنامهریزی درسی دانشگاه شیراز
5 دانشجوی کارشناسی ارشد آموزش و بهسازی منابع انسانی دانشگاه شهید بهشتی
doi
چکیده
هدف از این پژوهش، بررسی تأثیر تدریس مشارکتی بر انسجام گروهی دانشجویان با واسطۀ نحوۀ مشارکت آنان در فرایند یاددهی ـ یادگیری بود. روش پژوهش از نوع همبستگی و جامعۀ آماری شامل تمامی دانشجویان مقطع کارشناسی رشتۀ مترجمی زبان انگلیسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بندرعباس و دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرودشت، در سال تحصیلی 93ـ1392 بود. ابزار پژوهش پرسشنامۀ محیط گروهی (کارون و همکاران، 1985) و پرسشنامۀ رویکردهای مشارکت (تریاندیس و همکاران، 1994) بود. نتایج نشان داد که تدریس مشارکتی پیشبینیکنندۀ مثبت و معنیدار انسجام گروهی دانشجویان (49/0=2R، 001/0>P ) و پیشبینیکنندۀ مثبت و معنیدار رویکردهای جمعگرایی و فردگرایی دانشجویان (33/0=2R، 001/0>P ) است. همچنین رویکردهای جمعگرایی و فردگرایی دانشجویان پیشبینیکنندۀ مثبت و معنیدار انسجام گروهی در آنان (51/0=2R، 001/0>P ) است.
