اثربخشی آموزش مبتنی بر رویکرد روایتدرمانی گروهی بر الگوهای ارتباطی در زوجین دانشجو
نویسندگان
1 کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شاهرود، شاهرود، ایران.
2 استادیار روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شاهرود، شاهرود، ایران.
3 استادیار روانشناسی، پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش، تهران، ایران.
doi
چکیده
این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر رویکرد روایتدرمانی گروهی بر الگوهای ارتباطی در زوجین دانشجو انجام گرفت. پژوهش نیمه تجربی از نوع پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری دانشجویان متأهل دانشگاه آزاد شاهرود در سهماهه اول 1394 بودند. نمونه شامل 16زوج دانشجو (8 زوج گروه آزمایش و 8 زوج گروه کنترل، متغیر وابسته از مجموع نمرات زن و شوهر تشکیل شده است) بودند که به روش نمونهگیری داوطلبانه با جایگزینی تصادفی انتخاب شدند. گروه آزمایش در 9 جلسه روایتدرمانی گروهی شرکت کردند، درحالیکه گروه کنترل تحت هیچ مداخلهای قرار نگرفت. ابزار پژوهش پرسشنامه الگوهای ارتباطی (کریستنسن و سالاوی، 1984) بود. بهمنظور بررسی فرضیههای پژوهش از روش تحلیل کوواریانس چند متغیره استفاده شد. نتایج نشان داد که در مقایسه با گروه کنترل روایتدرمانی گروهی خرده مقیاس الگوی ارتباطی سازنده / متقابل زوجین دانشجو را در گروه آزمایش پس از اجرای متغیر مستقل بهطور معناداری افزایش داد (01/0>P) و خرده مقیاسهای الگوی ارتباطی اجتناب/ متقابل، توقع/کنارهگیر، توقع مرد/ کنارهگیر زن و توقع زن/ کنارهگیر مرد زوجین دانشجو را در پسآزمون بهطور معناداری کاهش داد (01/0>P). بر اساس یافتههای این پژوهش، بررسی تأثیر روایتدرمانی بر الگوهای ارتباطی زوجین میتواند نتایج ارزشمندی را در مورد سلامت روانی زوجین فراهم کند.