بررسی رابطه بین سطوح پیوستار انگیزش و میل به ادامه ورزش در دانش آموزان دختر نوجوان ؛ رویکردی از نظریۀ خودتعیین گری
نویسندگان
1 استادیار رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
2 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزش ، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22034/sls.2021.19674چکیده
هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطۀ بین سطوح پیوستار انگیزش و میل به ادامه ورزش در دانش آموزان دختر نوجوان بود. 221 دانش آموز دختر نوجوان استان آدربایجان شرقی با دامنه سنی 12-18 سال در سال1398- 99 به صورت نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند و پرسشنامه های تمایل به ادامۀ ورزش و تنظیم رفتار ورزشی را تکمیل کردند. داده های جمع اوری شده ، به وسیله ی نرم افزار spss24 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های تحقیق نشان دادند که از بین عوامل سطوح انگیزش، عدم انگیزه به صورت منفی و انگیزه ی درونی و همچنین تنظیم شناسایی شده به صورت مثبت، توانایی پیش بینی میل به ادامه ورزش را دارند. اما سایر سطوح پیوستار انگیزش اعم از انگیزه ی بیرونی و تنظیم متمایل به درون توانایی پیش بینی میل به ادامه ورزش را ندارند. بر این اساس و به صورت کلی می توان گفت که در ایجاد میل به ادامه ی ورزش در دختران نوجوان، نوع انگیزه ی به وجود آمده در آنان در جریان کلاس های ورزش، میتواند عاملی پیش بینی کننده باشد.
