جلوههایی از بهرهگیری مضامین ومفاهیم عرفانی درکتب فارسی عمومی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان وادبیات فارسی، واحدتهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی،تهران،ایران.
2 استادیارگروه زبان وادبیات فارسی، واحدتهران جنوب،دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،ایران. نویسندۀ مسئول: salehi.iau@gmail.com
3 دانشیار گروه زبان وادبیات فارسی، واحدتهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،ایران.
doi
10.2234/erfan.2023.703032چکیده
درس فارسی عمومی ازجمله دروس مهمی است که نقش بسزایی در افزایش دانش ادبی و مهارت های زبانی و نگارشی و نیز آشنایی دانشجویان با مفاخر بزرگ فرهنگی و ادبی کشور دارد و براساس اهمیت وضرورت توجه به آن، با رویکردهای مختلف نقد و پژوهش وتحلیل های مختلفی بر فرم، ساختار، موضوع، مضمون و محتوای آن صورت گرفته است. نگارندگان دراین جستار، با روش توصیفی-تحلیلی، به بررسی جلوه هایی از بهره گیری از مضامین و مفاهیم عرفانی در چند کتب فارسی عمومی می پردازد تا نشان دهند چه اندازه در این موضوع به اهداف برنامه ریزی درسی نزدیک شده و چه تاثیری درآموزش فرهنگ و ادبیات فارسی دارد. نتایج نشان می دهد مضامین عرفانی (اعم از نظم ونثر) علاوه بر اینکه چاشنی زیبا و جذابی به لحاظ هنری در درس فارسی عمومی دارد، به لحاظ عاطفی و تلطیف افکار و تزکیه نفس، بر روح و روان مخاطبان تأثیری مثبت داشته و مدرس آن را در رسیدن به اهداف عالیه آموزش زبان و ادب فارسی و گستردگی اندیشه مخاطبان و معرفی بزرگان فرهنگ وادبیات وعرفان ایرانی واسلامی، یاری خواهدکرد.
