بررسی الهامات و القائات در تذکرةالاولیاء عطّار نیشابوری از منظر عرفانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیّات فارسی، واحد اهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اهر، ایران.
2 استادیار گروه زبان و ادبیّات فارسی، واحد اهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اهر، ایران.نویسندة مسئول: a-ramazani@iu-ahar.ac.ir
3 استادیار گروه زبان و ادبیّات فارسی، واحد اهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اهر، ایران.
doi
10.2234/erfan.2023.703041چکیده
آفرینش انسان بهگونهای است که بر مبنای حرکت جوهری و اشتدادی خود، به مرتبهای دست مییابد که مستعد دریافت الهامات الهی یا القائات شیطانی و انواع خطورات گردد. خواطر بر دو نوع بوده که دستهای الهی است و از جانب خداوند بر قلب آدمی واردمیگردد و آن را الهام نامند و دستهای نیز از جانب شیطان بر قلب انسان فرود میآید که القاء نامند. گاهی الهامات الهی باواسطه و گاهی نیز بدون واسطه صورت می پذیرد. یکی از واسطه های الهام ملائکه هستند. نقطه مقابل الهام، القاء میباشد که از جانب شیطان صورت میپذیرد. تذکرة الاولیاء، کتابی عرفانی در شرح احوال بزرگان اولیاء، نوشته شیخ فریدالدّین محمّد عطّار نیشابوری است. روش تحقیق این پژوهش، تحلیلی – توصیفی می باشد. چون موضوع این مقاله برای اولین بار ارائه می شود از این لحاظ حائز اهمیت است. درکتاب تذکرة الاولیاء الهامات بیشتر از القائات بوده و اکثراً از طریق شنیداری صورت گرفته است. نویسندگان در این مقاله درصدد آن هستند که نمونههایی از الهامات و القائات را از کتاب تذکرة الاولیاء مورد بحث و بررسی قراردهند.
