اثربخشی درمان مبتنی برشفقت بر تکانشپذیری،حساسیت بین فردی وخودزنی در افراد دارای اختلال شخصیت مرزی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد رشته روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان، همدان، ایران.
2 استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی دانشگاه کردستان، کردستان، ایران.
3 استادیار، گروه روانشناسی دانشکده علوم انسانی دانشگاه بوعلی سینا همدان، ایران.
doi
10.30486/jsrp.2018.545636چکیده
این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر تکانشپذیری، حساسیت بین فردی و خودزنی در افراد دارای اختلال شخصیت مرزی با سابقة خودزنی انجام شده است. این پژوهش در چارچوب طرح تک آزمودنی با یک خط پایه، با شروع همزمان، طی 9 جلسه به مدت یک ساعت بر روی پنج بیمار و یک دوره پیگیری سهماهه صورت گرفت. جامعة آماری در این پژوهش، بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی بودند که از میان آنها 5 نفر با تشخیص اختلال شخصیت مرزی و با توجه به داوطلب بودن و تطبیق با معیارهای پژوهش بهصورت نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند که بر اساس تشخیص روانپزشک دارای این اختلال تشخیص داده شده بودند. دادهها از طریق پرسشنامة هوش هیجانی (بار-ان،1980) و خردهمقیاسهای تکانشپذیری و حساسیت بین فردی جمعآوری شد. تحلیل دادهها به وسیلة نمودار و ضریب تغییر، نشان داد که مداخلة بهعملآمده تغییرات معنادار و قابلتوجهی در نشانهها و اعمال خودزنی بیماران مرزی ایجاد کرده است. مداخلات درمان مبتنی بر شفقت بر تکانشپذیری، حساسیت بین فردی و خودزنی در افراد دارای اختلال شخصیت مرزی مؤثر بوده است.
