تأثیر آموزش به شیوة ایفای نقش بر پرخاشگری و ابراز وجود پسران نوجوان مراکز شبانهروزی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
2 دانشجوی دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد ایلام، ایران.
doi
10.30486/jsrp.2019.665282چکیده
هدف از انجام پژوهش، تأثیر آموزش ایفای نقش بر پرخاشگری و ابراز وجود پسران نوجوان (بازدة سنی 14 تا 18 سال) مراکز شبانهروزی بود. روش پژوهش، نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعة آماری پژوهش، شامل همة پسران نوجوان ساکن در مراکز شبانهروزی شهر سنندج بود که با توجه به در دسترس بودن فهرست افراد جامعه از میان آنها نمونهای به حجم 30 نفر به روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب و پس از تکمیل پرسشنامه ابراز وجود لی، هالبرگ، سلمون و هاس (1985) و پرسشنامه پرخاشگری باس و پری (1992) بهصورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. برای گروه آزمایش 6 جلسة گروهی 90 دقیقهای آموزش ایفای نقش اجرا و بعد از مداخله برای هر دو گروه پسآزمون به عمل آمد. برای تحلیل دادهها از روش آماری تحلیل کوواریانس استفاده شد. نتایج نشان داد که متغیر وابسته ابراز وجود و پرخاشگری در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، تفاوت معناداری داشته است (p<0/001). بنابراین از یافتههای پژوهش میتوان نتیجه گرفت که آموزش ایفای نقش در افزایش ابراز وجود و کاهش پرخاشگری پسران نوجوان مؤثر بوده است.
