ساز وکارهای تربیت زیباشناختی در عرفان اسلامی
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. نویسنده مسئول: Jan.afrazi@yahoo.com
2 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
3 استادیار گروه آموزش علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
doi
https://doi.org/10.71502/mysticism.2024.1192927چکیده
از آنجا که عشق و زیبایی اگرچه در تعریف نمی¬گنجد، اما هر دو موقوف به تربیت و هدایت هستند و یکی از انواع تربیت¬ها در این راستا، «تربیت زیبایی¬شناسانه دینی» بر مبناي عرفان اسلامی است که خود عرفان نیز به¬عنوان هسته زیبایی¬شناسانه دین بر محوریت عشق مطرح می¬باشد و در نتیجه، در این مکتب هم زیبایی معنوي و هم زیبایی محسوس و ملموس مدنظر است. این نوع تربیت با گوهر خود یعنی عشق و با ماهیت جذبی آن(عشق الهی)، رویکردي فردگرایانه و درونگرایانه دارد تا زیبایی عبادات و عشق اعلا، زیبایی ایمان و عشق ایمانی، زیبایی اخلاق و عشق اعظیم را دریابد و در مسیر مجذوبانه از ناحیه معشوق به درك عالی از زیبایی عشق پروردگار که معرفتی متعالی است، نائل¬آید. ازاین¬رو، در این مقاله به موضوع «سازوکارهای تربیت زیباشناختی در عرفان اسلامی» پرداخته¬شد. در این تحقیق که به روش توصیفی تحلیلی و با بهره¬گیری از منابع و متون کتابخانه¬ای به¬انجام¬رسید این نتایج حاصل¬گردید که عشق محوریت زیباییشناسانهی دینی و تربیت زیباییشناسانه دینی مبتنی بر عرفان اسلامی است، همه اهداف و روش¬هاي این نوع تربیت، نمودهاي عشق الهی می¬باشند که با توجه به ابعاد زیباییشناسانه دینی مبتنی بر عرفان اسلامی، یعنی زیبایی عبادت(عشق اعلاء)، زیبایی ایمان(عشق ایمانی)، زیبایی اخلاق(عشق عظیم) و تجربه زیباییشناسانه دینی، همه این اهداف و سازوگارهای مولفه¬هاي تشکیل¬دهنده این ابعاد زیباشناسانه دینی بر محور عشق الهی هستند.