نقش حبّ در قوس صعودی از دیدگاه ابن عربی
نویسندگان
1 استاد گروه عرفان اسلامی و اندیشههای امام خمینی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی،کرج، ایران.
2 دانشجوی دکتری گروه عرفان اسلامی و اندیشههای امام خمینی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی،کرج، ایران.
3 دانشیار گروه عرفان اسلامی و اندیشههای امام خمینی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی،کرج، ایران. نویسنده مسئول: poortolami@kiau.ac.ir
doi
https://doi.org/10.71502/mysticism.2024.1192936چکیده
ثمره حب حق در شناخته شدنش بعد از تعینپذیری و کثرت در قوس نزول، در حرکت از کثرت به وحدت ، در قوس صعود برای بازگشت به حق است. در قوس صعود نقش باطنی را حبّ و نقش ظاهری را شناخت و معرفت مخلوق ایفامی-نماید. درواقع قوس صعود را حق با حبّش در باطن مخلوق میپیماید. کمال جذبههای خلقت در قوس نزول، خلق جوهره انسان کامل است و کمال عینی آن جذبه و ظهور آن جوهره در قوس صعود، انسان کامل است.مقاله حاضر با روش توصیفی- تحلیلی و با هدف پاسخ به این سوال است که ازدیدگاه ابن عربی چگونه حبّ الهی میتواند در هرمرتبه عامل اصلی رسیدن به مرتبه فناء فی الله وبقاء بالله باشد، ارتباط حبّ حق به شناخته شدن در قوس نزول و غایت حبّ الهی در قوس صعود را بررسی مینماید. در نهایت به این نتیجه میرسد که در سایه حبّ میتوان غایت قوس نزول وغایت قوس صعود را تنها در انسان کامل و به واسطه او محقق دانست. عشق وحبّ حق تعالی به ظهور انسان کامل به عنوان تجلی تامّ و اتمّ اسماء و صفاتش نیز غایت حرکت حبّی در قوس نزول است، همچنان که اتحاد و فنای در حق که تنهاطریقش حبّ حقیقی انسان کامل است، به عنوان غایت این حرکت درسیرصعودی بیان شده است. لذا عشق هم طریق و هم غایت دو قوس نزول و صعود است.
