فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

یُگه یکی از مهمترین گرایشهای عرفانی هندو است که در آن سالک با استفاده از تکنیک‌های اخلاقی، عملی و مراقبهای خاص موسوم به اشْتانْگه یا هشت عضو، به تجربیات عرفانی دست¬مییابد و در نهایت، با گذشتن از این مراحل قادرمیشود تا با خلوص بُعد روحانی خود از آلودگیهای مادی و جسمانی به مقام رهایی یا مُکْشَه، نائل¬آید. یکی از نمودهای ظاهری سیر روحانی یُگی کسب تواناییهای خاص خارقالعادهای است که با عنوان «سیدّهی» شناخته¬میشود. یکی از انواع مختلف سیدّهیها، «لَگهْیما ‌سیدّهی» به¬معنی توانایی سبک¬شدن و پرواز است. در عرفان اسلامی نیز سالک به تواناییهای ماورائی همچون این نوع سیدّهی دست¬مییابد که میتوان، «طی‌الارض» را از جملة آن¬ها دانست. در این مقام زمین زیر پای اهل‌الله (پیامبران و ائمه «علیهم‌السلام») و عارفان مخلص طی¬شده، از محدودیتهای جسمانی دنیای مادی فراتر میرود. با تزکیه، تهذیب نفس ومراقبه نوعی کرامت، قابلیت ظهور اسم خاصِ حق‌تعالی در دل عارف پدیدارمیشود، که قدرت ولایت خداگونگی بر کائنات ‌به¬دست¬می‌آورد. در پژوهش پیش رو سعی¬داریم ضمن ایضاح مفاهیم، مبانی، رویکرد و کاربرد درونی و بیرونی این دو مقام عرفانی با روش تحلیلی-توصیفی به مقایسه این دو سنت عرفانی بپردازیم.