تحلیل وضعیت شاخصهای ضروری سکونتگاهی (مطالعه موردی: دهستانهای شهرستان دزفول )
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید چمران، اهواز، ایران
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد، جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه شهید چمران، اهواز، ایران
3 استاد گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید چمران، اهواز، ایران
doi
چکیده
روستا کهنترین شکل سکونتگاههای بشری و روستانشینی یکی از قدیمیترین شیوه های زندگی اجتماعی بشر است. کیفیت توسعه و زیرساختهای آن در اثر برنامهریزیهای نامطلوب و متمرکز گذشته مسایل عمدهای را در روند توسعه روستاهای کشور ایجاد کرده است. ابعاد گوناگون و پیچیدگی ساختاری این موضوع یکی از تنگناهای اساسی درعرضه مدل مناسب برای توزیع اعتبارات به شمارمی آید. به منظور حل مسائل ناشی از عدم تعادلهای منطقهای، گام نخست شناخت و سطح بندی روستاها از نظر برخورداری در زمینه های مختلف است. هدف از انجام این پژوهش بررسی درجه پیشرفت نواحی روستایی (دهستانها) شهرستان دزفول میباشد. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی-تحلیلی است. روش گرد آوری اطلاعات بر اساس مطالعات کتابخانهای که بر گرفته از سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال 1390 میباشد. جامعه آماری دهستانهای شهرستان دزفول می باشد. شاخصهای مورد استفاده در سه بخش بهداشتی- درمانی، رفاهی زیر بنایی و فرهنگی- مذهبی در نظر گرفته شده و با استفاده از سه مدل SAW ، TOPSIS و VIKOR مورد تحلیل قرار گرفته است. نتایج بدست آمده حاکی از آن است که عامل توپوگرافی و عامل دسترسی به مرکز شهرستان در میزان پیشرفت دهستانها تاثیر دارد به گونهای که دهستانهایی که اکثر آبادیهای آن در مناطق دشتی واقع شدهاند و همچنین به مرکز شهرستان دسترسی بیشتری دارند از میزان پیشرفت بیشتری برخوردار هستند.