کاربرد اصطلاحات و تعبیرات عرفانی و نمادین در مجموعه اشعار محمد بیابانی
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد انار، دانشگاه آزاد اسلامی،کرمان، ایران. نویسنده مسئول: Pooran.yusefipoor@yahoo.com
2 دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد انار، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران.
3 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد انار، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران.
doi
https://doi.org/10.71502/mysticism.2025.1202086چکیده
با توجه به این نکته که شعر و ادبیات معاصر، همزمان با دیگر حوادث و تحولات سیاسی و اجتماعی، رشد و پیشرفت چشمگیری داشته¬است؛ ولی گروهی از شاعران معاصر، همگام با پدیدههای جامعه، از دانش و بینش گذشتگان خود غافل¬نماندند و در سرودههای خود به¬انحای گوناگون، از اندوختههای علمی آنان بهره¬بردند. محمد بیابانی، یکی از شاعران سخنسرای معاصر است که هم در زمینۀ شعر سنتی و هم در شعرِ نو، طبعآزمایی کرده¬است. بیابانی در سرودههای خود، اعم از سنتی و نو، به شکل بارز از اصطلاحات و تعبیرات عرفانی و نمادین، برای بیان مطلب و اندیشههای خاص خود استفاده نموده و در بیشتر موارد با توجه به موضوع سروده¬هایش بهصورت نمادین آن را جلوهگر ساخته¬است. این پژوهش درصدد است تا به شیوۀ توصیفی- تحلیلی و ابزار کتابخانهای، به بررسی اصطلاحات و تعبیرات عرفانی در مجموعه اشعار محمد بیابانی بپردازد و به این پرسش پاسخ¬دهد که انگیزۀ اصلی بیابانی از کاربرد اصطلاحات عرفانی در سرودههای سیاسی و اجتماعی خود چیست؟ نتایج پژوهش بیانگر آن است که بیابانی برای بیان اندیشه و افکار خاصِ خود به مخاطب و همچنین غنی و پربار نمودن شعرش، از اصطلاحات و تعبیرات عرفانی بهره¬برده-است.