جايگاه نفس امّاره از ديدگاه امام علي(ع) و امام خميني(ره)
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی، تهران، ایران. نویسنده مسئول: ali412003@yahoo.com
2 دانشجوی دکتری عرفان اسلامی و اندیشه امام خمینی(ره)، واحد خمین، دانشگاه آزاد اسلامی، خمین،ایران.
3 دانشیار دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.
doi
https://doi.org/10.71502/mysticism.2026.1209962چکیده
نفس آدمي به معناي حقيقت وجودي انسان يك لطيفه الهي و از مراتب اصلي وجود است، گوهر بسيار ارزشمندي است كه در اسلام توصيه به مراقبت و نگهداري از آن شده¬است. اين توجه و تأکید به مراقبت از نفس به دليل حالات مختلفي است كه اين حقيقت مي¬تواند به خود بگيرد. اگر به بدي-ها و گناهان تمايل پيداكند، سقوط¬مي¬كند و تباه¬مي¬گردد و تبديل به نفس امّاره مي¬شود و آدمي را قرين و رفيق شيطان مي¬سازد و اگر به نيكي¬ها و خوبي¬ها گرايش پيداكند و بدان¬ها عمل¬نمايد به سوي نفس مطمئنه حركت¬مي¬كند و يا حالتي مواخذه¬گر نسبت به بدي هاي خود پيدامي¬كند و تبديل به نفس لوامه مي¬شود. ديدگاه امام علي (ع) كه مستقيماً از سرچشمه وحي سيراب¬گرديده در اين باره كاملاً منطبق بر نظر قرآن است و ديدگاه امام خميني (ره) نيز كه شاگرد مكتب اهل بيت (ع) بوده، كاملاً همسو و منطبق بر نظرات حضرات معصومين(ع) است. کلیدواژهها: نفس، مراتب وجود، نفس اماره، امام علي(ع)، امام خميني(ره).