تبیین ماهوی خلوت¬گزینی در حکمت عرفانی
نویسندگان
1 گروه فلسفه، الهيات و معارف اسلامی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.dr.hosseini@iau.ac.ir
doi
https://doi.org/10.71502/mysticism-2025-1215319چکیده
خلوت¬گزينی در آموزه¬های عرفانی به¬عنوان تلاشی از سوی عارف برای انفتاح معرفت شهودی و راهی برای میسر شدن مشاهدات حضوری شناخته¬شده¬است. در خلوت، عارف با تعلق خاطر به عزّ ربوبی در پی تحصیل کمال انقطاع از غیر حق است. بنابراین در این مقاله، نگارنده به هدف پاسخ به این سوال که «ماهیت خلوت در عرفان اسلامی چیست؟ »؛ بر اساس دیدگاه عرفا، به تبیین موضوع، پرداخته¬است. یافته¬های این مقاله حاکی از نگاه نظام¬مند به مسأله خلوت از سوی عرفا با درنظرگرفتن مقدمات، فواید، شرایط و آداب آن است. همچنین نقش مراد و ذکر مدام در نیل به اهداف مترتب بر خلوت¬گزيني قابل¬توجه است. این پژوهش از نظر هدف، پژوهش کاربردی و از نظر جمع¬آوری داده، پژوهشی کیفی و مبتنی بر منابع کتابخانه¬ای است. روش پژوهش نیز توصیفی، تحلیلی است. كليدواژهها: تبیین، ماهیت، خلوت¬گزینی، حکمت عرفانی، عرفان اسلامی