تاثیر رواننمایشگری بر اضطراب اجتماعی و حساسیت بینفردی نوجوانان دختر دوره دوم متوسطه
نویسندگان
1 دانشیار روانشناسی، گروه علوم تربیتی دانشگاه تربیت دبیر شهیدرجایی، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره مدرسه، گروه علوم تربیتی، دانشگاه تربیت دبیر شهیدرجایی، تهران، ایران
doi
10.30486/jsrp.2020.1880492.2099چکیده
هدف از انجام این پژوهش بررسی تاثیر روان نمایشگری بر اختلال اضطراب اجتماعی و حساسیت بین فردی نوجوانان دختر دوره دوم متوسطهبود. این مطالعه نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بوده است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه یازدهم دوره متوسطه دوم شهر کرج در سال تحصیلی 98-1397 بودند که بر اساس نمره غربالگری در پیشآزمون ها تعیین شدند. تعداد 30 نفر به صورت تصادفی برای پاسخگویی به دو پرسشنامه پژوهش شامل مقیاس اضطراب اجتماعی نوجوانان پاکلک(Puklek, 1997) و پرسشنامه حساسیت بین فردی بویس و پارکر (Boyce & Parker, 1989) انتخاب شدند.گروه آزمایش به مدت 8 جلسه 90 دقیقهای تحت درمان با رویکرد روان نمایشگری قرار گرفتند. نتایج تحلیل مانکوا دادهها نشان داد که گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل پس از پایان جلسات، کاهش معناداری در نمرات اضطراب اجتماعی و حساسیت بین فردی پیدا کردند (P≤0/01). بنابراین روان نمایشگری با بهرهگیری از هنر نمایش در درمان و به کارگیری و ایجاد تغییراتی همچون بیرونی و عینی ساختن تخیلات و گرایشهای درونی و خلق واقعیتهای جدید موجب برونریزی و پالایش روانی فرد و در نتیجه افزایش سلامت روان و کاهش نشانگان اضطرابی و حساسیت بین فردی در روابط فرد میگردد.