سیمای پیامبران در دیوان شاه نعمت الله ولی و خواجوی کرمانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران.
2 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران. نویسنده مسئول: jadid@gmail.com
3 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران.
doi
https://doi.org/10.71502/mysticism-2026-1226696چکیده
چکیده جذابیت داستانهای پیامبران و شخصیت والا و انسانی آنها سبب شده تا در طول تاریخ ادبیات ایران همواره شاعران و نویسندگان به جهت تکریم و برای غنا بخشیدن محتوای آثارشان به آنها تمسک جویند در این پژوهش به بررسی و میزان توجه خواجوی کرمانی و شاه نعمت الله ولی، به داستان و سیمای پیامبران در دیوانشان پرداخته است. که نتایج حاصله حاکی از آنست این دو عارف و شاعر فرهیخته، با دید و نگاهی عارفانه و با استعانت از آیات قرآن کریم و روایات دینی به بخشهای برجسته از زندگی آنها بپردازند. همچنین این مضمون دریافت گردید که بهره مندی از سیمای پیامبر اسلام نسبت به دیگر انبیا بیشتر بوده است. این پژوهش با روش توصیفی و تحلیلی صورت گرفته است. در مقاله در نتیجه نهایی در تحلیل پردازش به سیمای پیامبران باید ذکر نمود برداشت و بهرمندی از سیما، سرگذشت و سیره و روش پیامبر اسلام) ص (نسبت به دیگران پیامبران از بسامد بالایی برخوردار است. ویژگی خاص و اکمل بودن ایشان نسبت به دیگر انبیا سبب گردید تا در ادبیات تعلیمی و عرفانی بیشترین تأثیر را داشته باشد. در بخش کاربرد آرایههای ادبی، بیشتر میزان کاربرد پس از تلمیح، اغراق و تشبیه میباشد. بیشتر با زبانی سلیس و روان و بدون از ابهامات لفظی و معنوی برای تفهیم معانی بیان شده است.