بهکارگیری رویکرد ترکیبی بهمنظور بررسی توزیع کاربریهای خدماتی در بافتهای فرسوده شهری (نمونه موردی: محلات دوازدهگانه بافت فرسوده شهر میناب)
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 استاد دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
چکیده
توجه به نوسازی و بهسازی بافتهای فرسوده شهری برای ارتقای بهرهوری شهری، کاهش خسارات ناشی از وقوع احتمالی زلزله، تحقق عدالت اجتماعی و رفع محرومیتهای ساکنین این بافتها و استفاده از پتانسیلهای شهری امر ضروری است. یکی از مراحل قبل از اقدام جهت نوسازی و بهسازی بافتها شناسایی و اولویت بافتها ازنظر دسترسی به خدمات و کاربریهای شهری میباشد. به همین منظور در این پژوهش هدف بررسی توزیع کاربریهای خدماتی در محلات دوازدهگانه شهر میناب بوده است. روش این تحقیق توصیفی – تحلیلی است و مبتنی بر منابع اسنادی و کتابخانهای است. برای سطحبندی محلات ازنظر برخورداری از روشهای ضریب مکانی (LQI) و آنتروپی و TOPSIS استفاده گردید. نتایج بررسی ضریب در بین محلات گویای این است که محلات شهید عباس پور و لب رودخانه دارای شرایط بهتری نسبت به دیگر محلات میباشند و محلات سجاد، شیخآباد و باغ ملک ازنظر ضریب مکانی کاربری ها دارای شرایط بسیار نامطلوب بوده و ضریب مکانی اکثر کاربری ها در این محلات در سطح صفر قرار دارد. در ادامه با استفاده از روش تلفیقی آنتروپی-تاپسیس، محلات بافت فرسوده شهر میناب به لحاظ برخورداری در سه دسته برخوردار، نیمه برخوردار و محروم تقسیم بندی شدند که درنتیجه آن، محلات جوی باریکو، سجادیه، گرو صالحی و جنگجو اولویت اول و کوی شهرک نفت، لاریها، لب رودخانه و شهید عباسپور اولویت دوم و محلات سجاد، شیخآباد باغملک و پاکوه اولویت سوم برنامه های توسعه قرار می گیرند.
