بررسی نماد آینه در غزلیات شهریار

نویسندگان

1 گروه زبان و ادبیات فارسی، مرکز خداآفرین، دانشگاه آزاد اسلامی، خداآفرین، ایران. hedayatnaghavi4@gmail.com

doi
چکیده

چکیده شهریار شاعر برجسته معاصر بزرگ ایرانی است. اغلب مضامین غزل‌هایش رنگ دینی واعتقادی دارد. شعر «مناجات علی ای همای رحمت »بیانگر این مدعاست در جهان شاعر، اخلاص و ایمان در عشق¬های مجازی نهفته نیست. بزرگانی چون ابن عربی، ملاصدرا، مولوی، سعدی وحافظ براین باورند عشق مجازی پلی است به¬سوی عشق حقیقی. المجازقنطره الحقیقه. در درون غزل¬های عاشقانه و سایر اشعار شهریار عرفانی نهفته¬است که با نازک¬اندیشی و باریک¬بینی می¬توان آن را در آیینه دلکش به نظاره نشست. آینه بودن جهان و انسان بیانگر کشف و شهود برای شهریار و واصل بودن او به چشمه ذات احدیت می‌باشد. شهریار همانند مولانا جسم و کل وجود انسان و جهان را آینه حق و تجلیگاه حقیقی ذات باری تعالی دانسته و معتقد است این تجلی در پرده¬ای از سیر مرآتی رخ-می‌نمایاند. او از نماد و رمز آینه برای تبین حقایق غیبی بهره¬برده¬است. او از شاعرانی است که مقوله نماد یا رمز را در خدمت مفاهیم عرفانی قرارداده و با بهره‌گیری از واژه¬های مناسب و ظریف و قراردادن آن¬ها در کنار هم، جان تازه‌ای را در وجود واژه‌ها و کلمات دمیده¬است‌ و معانی رمزی و استعاری را آفرید¬ه¬است. این مقاله درصدد آن است که بخشی از معانی مختلف «آینه» را دراشعار شهریار مورد بررسی قراردهد.