ارزیابی و بهکارگیری روشهای کریجینگ و شبکه عصبی مصنوعی در پیشبینی تراز آب زیرزمینی (مطالعه موردی: دشت رودان)
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیا، واحد لارستان، دانشگاه آزاد اسلامی، لارستان، ایران
2 دانشجوی دکترای جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد لارستان، دانشگاه آزاد اسلامی، لارستان، ایران؛
3 دکترای جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد لارستان، دانشگاه آزاد اسلامی، لارستان، ایران
4 مربی گروه عمران، واحد میناب، دانشگاه آزاد اسلامی، میناب، ایران
doi
10.82476/jwe.2025.1207469چکیده
با افزایش جمعیت و افزایش نیاز انسان به آب طی هفتاد سال گذشته مصرف آب 6 برابر شده است. . امروزه كمبود آب و هجوم به سـفرههـاي آب زيرزمينـي، زنـدگي بشـر را بـا تهديد روبرو ساخته و نياز فزاينده به آب، از بين رفتن منابع طبيعي و توسعه بيابانها، بشر را به سوي بحران جهاني آب سوق مي دهـد. وقوع خشكسالیهای متوالی در دهه اخیر لزوم برنامه ریزي صحیح و همه جانبه جهت مقابله با مسئله کم آبی را افزایش داده است. هدف اصلی پژوهش مدل سازی مکانی - زمانی تراز آب زیرزمینی دشت رودان طی سال های 1385 الی 1401 است با تهیه نقشه تراز آب زیرزمینی در سال های مورد نظر و بررسی قرار دادن آنها به شناسایی و تحلیل الگوی مکانی و زمانی تراز آب زیر زمینی دشت رودان و تحلیل حساسیت و ارزیابی قابلیت اعتماد نتایج روشهای پیشنهادی دست پیدا میکنیم.روش کار از نوع کاربردی و رویکرد حاکم بر آن توصیفی-تحلیلی می باشد که در این پژوهش از اطلاعات چاههای مشاهدهای مربوط به سال های 1385 تا 1401 به عنوان نمونه معلوم استفاده گردید و با استفاده از تکنیک های زمین آمار و شبکه عصبی مدل های درون یابی اجرا و تغییرات به صورت زمانی و مکانی در سطح دشت رودان مورد کنکاش قرار گرفت. نتایج این تحقیق نشان می دهد روش کریجینگ بهتر از روش RBF توانسته است تا تراز آب زیر زمینی بین سال های 1385 تا 1401 را مدل سازی کند. باید این نکته را در نظر داشت که در این منطقه مدل کریجینگ بهتر بوده است.