تحلیل عوامل موثربر تابآوری در محلات ناکارامد شهری با تاکید برمعیارهای کالبدی (مطالعه موردی: محله فرحزاد تهران)
نویسندگان
1 دانشیار گروه عمران ، واحد علوم وتحقیقات تهران، دانشگاه ازاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار گروه شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی،واحد تهران مرکزی،تهران،ایران
3 استادیار گروه عمران، واحد شهر قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، شهر قدس، ایران
doi
چکیده
چکیدهتابآوری در برابر زلزله یکی از مفاهیم بسیار مهم نظری وکاربردی در مدیریت بحران میباشد. طی چند دهه گذشته رشد شتابان شهری (بویژه در کشورهای در حال توسعه) موجب شده که آسیب پذیری آن ها در برابر بحرانها با منشاء انسانی و طبیعی بیش از پیش گردد. لذا تابآور نمودن جوامع شهری دارای اهمیت خاصی میباشد. بر این اساس، پژوهش حاضر به دنبال سنجش و ارزیابی تاب آوری محله فرحزاد در چهار بعد کالبدی - محیطی، اقتصادی، اجتماعی و مدیریت -نهادی است. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی – تحلیلی است. جهت سنجش میزان آسیبپذیری بخش مرکزی از لحاظ کالبدی از نظر 14 کارشناسان براساس مدل سلسله مراتبی AHP استفاده شده است. نتایج پژوهش گویای آن است که آسیبپذیری بالای کالبدی محله فرحزاد است؛ به طوری که حدود 53 درصد بناها در رده آسیب-پذیری زیاد و 10 درصد در رده آسیبپذیری خیلی زیاد قرار گرفتهاند. همچنین تحلیل پرسشنامه گویای سطح پایین تابآوری در محله مورد پژوهش است. نتایج رگرسیون نشان میدهد که در محله فرحزاد شاخصهای مدیریت – نهادی، اجتماعی، اقتصادی و محیطی به ترتیب بر تابآوری موثر میباشند. نتایج تحقیق نشان می دهد که برای افزایش تاب آوری در محله فرحزاد بایستی در اولویت نسبت به ارتقای شاخص های کالبدی اقدام گردد.
