فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف اصلی پژوهش، تعیین تفاوت اثربخشی و ماندگاری اثر درمان چشم‌انداز زمان و آموزش مثبت‌اندیشی بر بهزیستی ذهنی، انعطاف‌پذیری کنشی و انسجام روانی در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو بود. پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون، پس آزمون و مرحله پیگیری بعد از دو ماه بود. جامعه آماری کلیه بیماران مبتلا به دیابت نوع دو که به بنیاد پیشگیری و کنترل دیابت مشهد در تابستان 1399 مراجعه کرده بودند. داده­ها با استفاده از مقیاس بهزیستی ذهنی ( Keyes & Magyarmo, 2003 )، پرسشنامه انعطاف‌پذیری کنشی ( Conover & Davidson, 2003 ) و پرسشنامه حس انسجام ( Antonovsky, 1987 ) جمع آوری و با آزمون تحلیل کواریانس تحلیل شد. از 121 نفری که به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شده بودند 45 نفر تصادفی انتخاب و در 3 گروه 15 نفری جایگزین تصادفی شدند. دوگروه آزمایش درمان چشم‌انداز زمان و آموزش مثبت‌اندیشی 10 جلسه (90 دقیقه) درمانی دریافت و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکردند. سپس مرحله پس آزمون و بعد 2 ماه پیگیری اجرا شد. نتایج نشان داد اثربخشی درمان چشم­انداز زمان بر بهزیستی ذهنی (01/0 p< ) و انسجام روانی (01/0 p< ) بیشتر از انعطاف پذیری کنشی و اثربخشی آموزش مثبت اندیشی بر انعطاف‌پذیری کنشی (01/0 p< ) بیشتر بود. همینطور، تفاوت آماری معنی‌داری در اثربخشی درمان چشم انداز زمان و آموزش مثبت اندیشی بر بهزیستی ذهنی، انعطاف­پذیری کنشی و انسجام روانی آزمودنی‌ها در مرحله پیگیری وجود داشت (01/0 p< ).