تدوین مدل صمیمیت¬زناشویی با استفاده از سبکهای عشق ورزی با نقش میانجی بخشایش¬گری میان¬فردی
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
2 استادیار گروه روان¬شناسی، دانشگاه پیام¬نور، تهران، ایران
doi
10.30486/jsrp.2021.1891926.2272چکیده
هدف از پژوهش حاضر تدوین مدل ساختاری برای صمیمیت زناشویی ازطریق سبکهای عشقورزی و بخشایشگری میانفردی میباشد. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری دادهها از نوع توصیفی از نوع همبستگی به روش مدل یابی معادلات ساختاری است، جامعه پژوهش دانشجویان متاهل مشغول به تحصیل دانشگاه پیام نور مرکز سقز در سال تحصيلي 98-97 بوده است. در این پژوهش100 دانشجو متاهل با نمونهگيري دردسترس بعنوان حجم نمونه انتخاب شدند. جهت جمعآوري دادهها ازپرسشنامه صمیمیت زناشویی اولیا، فتحی زاده و بهرامی ( Oleya, Fathizadeh & Bahrami, 2007 )، پرسشنامه سبک های عشق لی ساخته ( Hendrick & Hendrick, 1986 ) و پرسشنامهبخشایشگری ( Ehteshamzadeh, Ahadi, Enayati & Heidari, 2010 ) استفاده شد. همچنین برای آزمون مدل کلی تحقیق از مدل معادلاتساختاری با نرمافزار PLS استفاده شد. نتایج نشان داد که بین سبک عشقورزی و بخشایشگری رابطه مثبت معناداری (366/0)؛ بین سبک عشقورزی و صمیمیت زناشوی رابطه مثبت معناداری (41/0)؛ و بین صمیمیت زناشویی و بخشایشگری رابطه مثبت معناداری (53/0)؛ وجود دارد. مقدار آماره آزمون با استفاده از آزمون سوبل 74/2 به دست آمد. همچنین برازش مدل ساختاری با استفاده از معیارهای ضریبتعیین ( R 2 ) ، افزونگی و در آماره GOF استفاده شده است که ضریب تعیین R2 برای سازه صمیمت زناشویی این مقدار 753/0 گزارش و مقدار نیکویی برازش در این مطالعه با شاخص GOF برابر 510/0 بدست امد،که مقدار افزونگی برای صمیمیت زناشویی(584/)0، سبکهای عشقورزی (616/0) و بخشایشگری(556/0) میباشد.