اثربخشی بازی‌درمانی مبتنی بر یکپارچکی حسی بر کارکرد اجرایی(SI) و سازگاری اجتماعی کودکان دارای اختلال نقص توجه-بیش‌ فعالی (ADHD)

نویسندگان

1 گروه روان شناسی، دانشگاه الزهرا تهران، تهران، ایران

2 گروه روان شناسی، دانشگاه علامه طباطبایی تهران، تهران، ایران

3 گروه روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، تهران، ایران

4 گروه روان شناسی، دانشگاه علامه طباطبایی تهران، تهران، ایران

doi
10.30486/jsrp.2023.1969393.3661
چکیده

اختلال بیش فعالی توام با نقص توجه یکی از اختلالات دوران کودکی با الگوی ثابت نقص توجه و بیش فعالی است که در حدود 3 تا 7 درصد کودکان مدارس ابتدایی در مرحله پیش از بلوغ از آن رنج می­برند، یکی از مداخلات درمانی که به صورت گروهی قابلیت انجام دارد، الگوی درمانی یکپارچگی حسی است، بنابراین هدف این پژوهش بررسی اثربخشی بازی‌درمانی مبتنی بر یکپارچکی حسی بر کارکرد اجرایی و سازگاری اجتماعی کودکان دارای اختلال نقص توجه-بیش‌ فعالی بود که از روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش­آزمون-پس آزمون استفاده شد. جامعه آماری کودکان 8 تا 10 ساله دارای اختلال نقص توجه بیش‌فعالی در سال 1398 بودند که به مراکز درمانی شهر تهران مراجعه کرده بودند. تعداد 30 نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند در دو گروه 15 نفره تقسیم شدند. در این پژوهش از دو پرسشنامه درجه­بندی رفتاری کارکردهای اجرایی (فرم والد) (Guy& et al, 2000) و پرسشنامه سازگاري اجتماعی كودكان (Dokhanchi, 1998) و دوره بازی درمانی بر اساس طرح ( Horwitz & Roset, 2007 ؛ Tabrizi & Esteki, 2012 ؛ Babaei, 2014 ) استفاده شده است. تجزیه و تحلیل داده­ها با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس انجام شد. یافته‌ها تاثیر بازی‌درمانی مبتنی بر یکپارچکی حسی بر کارکرد اجرایی و سازگاری اجتماعی کودکان دارای اختلال نقص توجه-بیش‌ فعالی را معنادار نشان داد. بنابراین می‌توان از بازی‌درمانی مبتنی بر یکپارچکی حسی برای بهبود کارکرد اجرایی و سازگاری اجتماعی کودکان دارای اختلال نقص توجه-بیش‌ فعالی بهره گرفت.