اثر برخی پیشایندهای فردی و سازمانی بر طفره‌روی مجازی با تعدیلگری خودکارآمدی شغلی در کارکنان یک شرکت صنعتی

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد روان‌شناسی صنعتی و سازمانی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.

2 استاد گروه روان‌شناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.

3 استاد گروه روانشناسی صنعتی و سازمانی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز

doi
10.30486/jsrp.2022.1940761.3174
چکیده

هدف این پژوهش بررسی اثر برخی پیشایندهای فردی و سازمانی (برونگرایی، عدالت سازمانی، تعهد سازمانی و خشنودی شغلی) بر طفره‌روی مجازی با نقش تعدیل­کنندگی خودکارآمدی شغلی بود. طرح پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی از طریق الگویابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی کارکنان یک شرکت صنعتی در سال 1396 بود که از این جامعه، با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای، 224 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه‌های طفره‌روی مجازی ( Lim, 2002 )، شخصیت NEO ( Costa & McCrae, 1992 )، عدالت سازمانی ( Colquitt, 2001 )، تعهد سازمانی ( Mowday et al., 1979 )، خشنودی شغلی( Andrews & Withey, 1976 ) و خودکارآمدی شغلی ( Sherer et al., 1982 ) بودند. تحلیل داده­های جمع­آوری­شده با استفاده از الگویابی معادلات ساختاری و تحلیل رگرسیون چندگانه انجام شد. نتایج نشان داد که الگوی نهایی پس از حذف مسیر غیرمعنی­دار تعهد سازمانی به طفره‌روی مجازی، از برازش مطلوبی برخوردار است. همچنین، نتایج نشان داد که برون‌گرایی، عدالت سازمانی و خشنودی شغلی بر طفره‌روی مجازی اثر معنی­داری دارند (01/0 p <). علاوه بر آن، خودکارآمدی شغلی تأثیر عدالت سازمانی و خشنودی شغلی را بر طفره‌روی مجازی تعدیل می‌کند (05/0 p <).