اثربخشی آموزش مثبتنگر بر تکانشگری و خود شفقتی در مردان وابسته به مواد
نویسندگان
1 دانشجوی روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
2 گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامي، اهواز، ايران
3 گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامي، اهواز، ايران
4 گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامي، اهواز، ايران
5 گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامي، اهواز، ايران
doi
10.30486/jsrp.2021.1923490.2865چکیده
این پژوهش با هدف تعیین اثربخشي آموزش مثبتنگر بر تکانشگری و خودشفقتی در مردان وابسته به مواد انجام شد. این پژوهش از نوع مطالعات نیمه آزمایشی با طرح پس آزمون و پیگیري باگروه كنترل بود. جامعه پژوهش شامل 40 نفر از بین 123 مرد وابسته به مواد شهر اسلام شهر به روش نمونه گیري هدفمند، انتخاب و به تصادف در دو گروه آزمایشی (20 نفر) و كنترل (20 نفر) جایگزین شدند . شركت كنندگان در مراحل پس آزمون و پیگیري مقیاس تکانشگری Dickman ( 2008 ) و Raes‚ Pommier‚ Neff‚ and Gucht ( 2011 ) را تکمیل كردند و آزمودنيهاي گروه آزمایش، طي 14 جلسۀ 90 دقیقه اي تحت آموزش مثبتنگر قرار گرفتند. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون آماری تحلیل کوواریانس انجام شد. نتایج نشان دادند آموزش مثبتنگر به بهبود تکانشگری و خودشفقتی در مرحلۀ پس آزمون منجر مي شود و این تأثیر در مرحلۀ پیگیري نیز تداوم داشت (01/0= p ). نتایج این پژوهش نشان داد که آموزش مثبتنگر میتواند به عنوان روشی مناسب در بهبود تکانشگری و خودشفقتی در مردان وابسته به مواد به کار رود و در نتیجه منجر به کاهش آثار زیان آفرین اعتیاد و مواد مخدر شود.
