مقایسه تجربیات آسیب زای دوران کودکی و تحمل ابهام در زوجهای سازگار و ناسازگار شهر تهران
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد زنجان ، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران
2 گروه روانشناسی، واحد زنجان ، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران
3 گروه مهندسی صنایع ، واحد زنجان ؛ دانشگاه آزاد اسلامی ، زنجان ، ایران
doi
10.30486/jsrp.2021.1907547.2577چکیده
سازگاری زناشویی از عوامل مهم در استحکام خانواده است. این مطالعه با هدف تعیین تفاوت تحمل ابهام و تجربیات آسیب زای کودکی در زوجین سازگار و ناسازگار شهر تهران انجام گرفت. روش پژوهش از نوع علی-مقایسهای و جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زوجین سازگار و ناسازگار شهر تهران بودند که از هر گروه 30 زوج به روش نمونه گیری خوشه ایی انتخاب شدند. جهت گردآوری دادهها پرسشنامههای سازگاری زناشویی( Locke-Wallace, 1959 )؛ تحمل ابهام نوع دو ( 2009 ، McLain ) و تجربیات آسیبزای اولیه ( Boglas & Brimner, 2011 ) اجرا گردید . برای تجزیه و تحلیل دادهها از جداول آمار توصیفی همچنین آزمون تی دو گروه مستقل و آزمون تحلیل واریانس چند متغیره ( MANOVA ) با نرم افزار SPS S نسخه 24 استفاده شد. یافتهها نشان داد بین زوجین سازگار و ناسازگار در تحمل ابهام تفاوت معنادار وجود دارد (05/0> p ). بطوریکه زوجهای سازگار تحمل ابهام بالاتری نسبت به زوجین ناسازگار داشتند و در مورد متغیر تجربیات آسیبزای کودکی نیز نمره گروه زوجین سازگار کمتر از گروه زوجین ناسازگار بود (05/0> p ). میتوان نتیجه گیری کرد که پایین بودن تحمل ابهام و بالا بودن تجربههای آسیبزای دوران کودکی در زوجها میتواند ناسازگاری زناشویی را تشدید نماید.