اثربخشي گروه درماني¬وجودي بر شفقت به خود و كيفيت زندگي زنان با خيانت سايبري
نویسندگان
1 دکترای روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
doi
10.30486/jsrp.2020.1914811.2711چکیده
هدف اين پژوهش بررسي اثربخشي گروه درماني وجودي بر شفقت به خود و كيفيت زندگي زنان با خيانت سايبري بود.اين مطالعه نيمهآزمايشي با استفاده از طرح پيشآزمون و پسآزمون با گروه گواه انجام شد. جامعه آماري این پژوهش شامل كليه زنان با خيانت سايبري(مجازي) به همسر بود كه به مراكز مشاوره و روانشناسي شهر اردبيل در سال 1398مراجعه كرده بودند، 30 نفر با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس انتخاب، و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه جایگزین شدند. گروه آزمايشي طي 8 تحت (10 جلسه و هر جلسه 90 دقيقه) تحت درمان وجودي قرار گرفت، و در اين مدت بر گروه گواه، هیچ مداخلهي اعمال نشد. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامه شفقت به خود(Reas & et al, 2011) و كيفيت زندگي (World Health Organization, 1989) استفاده شد. دادهها با استفاده از روشهاي آماري توصيفي و تحليل كوواريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج به دست آمده از مقايسه پسآزمون دو گروه نشان داد كه نمرات پسآزمون شفقت به خود و كيفيت زندگي گروه آزمایش و كنترل تفاوت معنيداري داشت (01/0=P). این نتایج نشان میدهند كه درمان وجودي موجب افزايش نمرات شفقت به خود و كيفيت زندگي زنان با خيانت سايبري شده است.