پیش بینی بخشش بر اساس باور به دنیای عادلانه/ ناعادلانه با ميانجي¬گری عواطف خودآگاه درجمعیت مراجعه کنندگان به خانه¬های سلامت شهر کرج

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، دانشکده روانشناسی وعلوم اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی رودهن، رودهن، ایران

2 استادیار گروه روان شناسی، دانشکده روانشناسی وعلوم اجتماعی واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران

3 دانشیار گروه روان شناسی، دانشکده روانشناسی وعلوم اجتماعی واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران

doi
10.30486/jsrp.2021.1884842.2190
چکیده

این پژوهش با هدف بررسی نقش میانجی­گری عواطف خودآگاه بین باور به دنیای عادلانه/ ناعادلانه با بخشش انجام شد. طرح پژوهش توصیفی بود. نمونه پژوهش شامل 411 نفر به شیوه نمونه­گیری تصادفی از جمعیت مراجعه کنندگان به خانه­های سلامت شهر کرج در سال 1397 بودند و به پرسشنامه­های باور به دنیای عادلانه (Rubin & Peplau, 1973) سومین نسخه تجدید نظرشده مقیاس عاطفه خودآگاهی برای بزرگسالان (Tangney, Dearing, Wagner & Gramazow, 2000) و مقیاس بخشش  (Rye, Loiacono, Folk, Olszewski, Heim & Madia, 2001) پاسخ دادند. برای تحلیل نتایج با استفاده از تحلیل مسیر توسط برنامه AMOS اثرات مستقیم و غیرمستقیم متغیرها، بدست آمد یافته­ها نشان دادکه باور به دنیای عادلانه/ ناعادلانه به صورت معنادار بخشش را پیش­بینی می­کند و ضریب مسیر غیر مستقیم بین باور به دنیای عادلانه و بخشش مثبت و معنادار بود(01/0> P  ،055/0=β) و این نشان دهنده نقش میانجی‌گری عواطف خودآگاه است. مدل مفهومی پژوهش با استفاده از داده­ها تایید شد و شاخص­های برازش مدل تاییدی بر این امر است. نتایج این پژوهش نشان دادکه باور به دنیای عادل منجر به بازسازی شناختی می­شود و به این ترتیب به عنوان یک سازوکار مقابله­ای عمل می‌کند و به عنوان یک برونداد رفتاری مثبت، می­تواند حاصل تعامل ساختاری باشد.