تاثیر درمان مبتنی بر شفقت بر سازگاری فردی و اجتماعی، دشواری تنظیم هیجان و اهمال¬کاری تحصیلی دانش¬آموزان مبتلابه نافرمانی مقابله¬ای دوره متوسطه دوم
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامي، اهواز، ايران
2 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامي، اهواز، ايران
3 دانشیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامي، اهواز، ايران
4 دانشیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامي، اهواز، ايران
doi
10.71629/JSRP.2025.895040چکیده
هدف این پژوهش تاثیر درمان مبتنی بر شفقت بر سازگاری فردی و اجتماعی، دشواری تنظیم هیجان و اهمالکاری تحصیلی دانشآموزان مبتلا به نافرمانی مقابلهای دوره متوسطه دوم بود. این پژوهش تجربي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دختران مقطع متوسطه دوم شهرستان رامهرمز در سال تحصیلی 98-97 بودند. این آزمودنی ها به روش نمونه گیري تصادفی خوشه ای چند مرحله ای از بین دبیرستان های دخترانه شهرستان رامهرمز انتخاب شدند و تعداد نمونه مورد نیاز برای هر يک از گروه ها در حدود 20 آزمودنی با مشکل اختلال نافرمانی مقابلهای (Hommersen, Murray, Ohana & Johnston, 2006)، و روش درماني مبتنی بر شفقت به عنوان متغیر مستقل و متغیرهای سازگاری فردی و اجتماعی (Klark et al., 1953)، دشواری تنظیم هیجان (Gratz & Roemer, 2014) و اهمال کاری تحصیلی ((Solomon & Rothbloom, 1984 به عنوان متغیرهای وابسته در نظر گرفته شدند. آزمودنی ها در هشت جلسه 90 دقیقهای تحت درمان مبتنی بر شفقت گیلبرت (2014) قرار گرفتند. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس تک متغیری استفاده شد. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر شفقت بر متغیرهای سازگاری فردی و اجتماعی، دشواری تنظیم هیجان و اهمال کاری تحصیلی در دختران دارای اختلال نافرمانی مقابله ای تاثیر دارد (001/0 P<)و نتایج حاکی از اثر بخشی روش درمان مبتنی بر شفقت است (05/0 P<).