تأثیر اعتماد زناشویی بر تعارضات زناشویی با میانجی‌گری باورهای ارتباطی و خودتنظیمی زناشویی در زنان

نویسندگان

1 دانشیار گروه روانشانسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه پیام نور واحد بوشهر، بوشهر، ایران

2 دانشیار گروه روان شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علوم انتظامی امین، تهران، ایران.

3 دکتری تخصصی روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران.

doi
10.71629/JSRP.2025.896194
چکیده

هدف از این پژوهش بررسی تأثیر اعتماد زناشویی بر تعارضات زناشویی با میانجی‌گری باورهای ارتباطی و خودتنظیمی زناشویی در زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر بوشهر بود. جامعه آماری پژوهش ۴۸۷ نفر از زنان متأهل مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر بوشهر نفر بودند که با روش نمونه‌گيري تصادفی به حجم 250 نفر انتخاب شدند. این پژوهش از نوع تحقیقات همبستگی است. به منظور تجزیه و تحلیل یافته‌ها، از تحلیل مسیر استفاده شد. ابزار جمع‌آوری اطلاعات، پرسشنامه‌های اعتماد در روابط بین‌فردی Rampalle & Holmes, 1985).، باورهاي ارتباطي((Wapstein & Idelson, 1981  ، خودتنظیمی‌رفتاری(Wilson, Charker, Lizzio, Halford, & Kimlin, 2005) و پرسشنامه‌تعارضات زناشویی (Sanaei, Alaghemand, Falahati Homan, 2008)  بودند. محدودیت این پژوهش تنه بر روی زنان مراجعه کننده به شهر بوشهر انجام گرفت. شاخص های برازش مدل نشان دادند که مدل از برازش قابل قبولی  برخوردار بود(05/0 >(P. مسیرهای ساختاری حاکی از آن بود که مسیر اعتماد زناشویی بر باورهای ارتباطی، مسیر اعتماد زناشویی بر خودتنظیمی زناشویی، مسیر اعتماد زناشویی برتعارضات زناشویی، مسیر خودتنظیمی زناشویی بر تعارضات زناشویی در سطح 001/0 >P  معنی دار بود ولی مسیر باورهای ارتباطی بر تعارضات زناشویی معنی دار در سطح  05/0 >P معنی‌دار نبود. مقدار R 2 نشان داد که 45  درصد واریانس  تعارضات زناشویی  توسط اعتماد زناشویی با واسطه گری خودتنظیمی زناشویی و باورهای ارتباطی در زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر بوشهر قابل تبیین است.