فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی روان‏درمانی وجودی با درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر ترس از صمیمیت و خودابرازگری جنسی در زنان دارای تعارضات زناشویی انجام شد. روش پژوهش نیمه‏آزمایشی با طرح پیش‏آزمون و پس‏آزمون با گروه‏های آزمایش و کنترل و دوره پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مرکز خدمات مشاوره و روان درمانی پرهام شهر تهران در سال 1402- 1401 بود، که با روش نمونه‏گیری در دسترس تعداد 45 نفر انتخاب و به‏صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل (هر گروه 15 نفر) گمارش شدند. گردآوری اطلاعات با استفاده از پرسشنامه ترس از صمیمیت (Descanter & Thelen, 1991) و پرسشنامه خودابرازگری جنسی (Snell et al., 1989) انجام شد. گروه‏های آزمایش درمان را در 8 جلسه 90 دقیقه‏ای به‏صورت یک بار در هفته دریافت کردند و گروه کنترل در انتظار درمان قرار گرفتند. داده‏ها با استفاده از تحلیل  کوواریانس چند متغیره تحلیل شد. نتایج نشان داد هر دو مداخله درمانی بر کاهش ترس از صمیمیت و افزایش خودابرازگری جنسی آزمودنی‏های گروه آزمایش اثربخش بوده‏اند (05/0>P). نتایج آزمون تعقیبی بن‏فرونی نیز نشان داد میزان اثربخشی دو درمان بر ترس از صمیمیت یکسان بوده است (05/0>P)، اما در متغیر خودابرازگری جنسی، تأثیر درمان پذیرش و تعهد بیشتر از درمان وجودی بود. براساس یافته­های پژوهش می­توان نتیجه گرفت که درمان وجودی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر ترس از صمیمیت و خودابرازگری جنسی موثر است که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر بهبود خودابرازگری جنسی موثرتراست.