اثربخشی آموزش گروهی شفقت ورزی به خود بر افکارخودآیند منفی و خود انتقادگری مادران دارای کودکان 7 تا 14ساله مبتلا به اختلال بیش فعالی-نقص توجه
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تنکابن، مازندران، ایران.
2 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات گیلان، گیلان، ایران
3 کاندیدای دکترای تخصصی مشاوره، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.71629/JSRP.2025.896211چکیده
اختلال بیشفعالی-نقصتوجه یکی از اختلالات شایع در دوران کودکی است که مشکلات فراوانی را برای خانوادهها ایجاد می-کند. هدف این پژوهش، تعیین اثربخشی آموزش گروهی شفقتورزی به خود بر افکارخودآیند منفی و خودانتقادگری مادران دارای کودکان 7تا14 ساله مبتلا به اختلال بیشفعالی-نقصتوجه بود. روش این پژوهش، نیمهآزمایشی با طرح پیش-آزمون، پسآزمون با گروه کنترل و پیگیری سهماهه بود. جامعه آماری شامل کلیه مادران دارای کودک مبتلا به اختلال بیش-فعالی-نقصتوجه مراجعهکننده به مراکز مشاوره شهر لاهیجان در سال 1401بودند. 30نفر از آنها با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و بهصورت تصادفی در گروههای آزمایش(15نفر) و کنترل(15نفر) قرارگرفتند. گروهها، پرسشنامه افکار خودآیند(Hollon & Kendall, 1980) و پرسشنامه سطوح خودانتقادگری, 2004) Thampson & Zarof)، را به عنوان ابزارهای پژوهش تکمیل نمودند. آموزش شفقتورزی بهخود برای گروه آزمایش طی 8جلسه90دقیقهای اجرا شد و گروه کنترل، مداخلهای دریافت نکرد. دادهها با استفاده از نرمافزارSPSS-22و با روش تحلیل واریانس با اندازهگیریمکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی مورد تجزیه و تحلیل قرارگرفتند. یافتهها نشان داد بین گروههای آزمایش و کنترل پس از اجرای آموزش، تفاوت معنادار وجود دارد(05/0P<)؛ بهطوریکه میانگین نمرات افکارخودآیند منفی و خودانتقادگری گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل کاهش یافت. بنابراین پیشنهاد میشود که از رویکرد شفقتورزی بهخود به عنوان یکی از محورهای آموزش والدین، جهت کاهش افکارخودآیند منفی و خودانتقادگری مادران دارای کودکان مبتلا به اختلال بیشفعالی-نقصتوجه استفاده شود.