اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر پرخاشگری و خود پنداره¬¬ی نوجوانان پسر بالای 12 سال در مراکز شبه خانواده¬ی بهزیستی

نویسندگان

1 کارشناس ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه غیرانتفاعی تابران، مشهد، ایران

2 دکتری روانشناسی تربیتی، استادیار و عضو هیئت علمی دانشگاه غیرانتفاعی تابران، مشهد، ایران

doi
10.71629/jsrp.2025.896224
چکیده

با توجه به اهمیت بسیار بالای دوره نوجوانی هدف از این پژوهش، بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر پرخاشگری و خودپنداره­ی نوجوانان پسر بالای 12 سال در مراکز شبه خانواده­ی بهزیستی بود، روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه نوجوانان پسر 12 تا 18 سال بودند که حجم نمونه با جدول مورگان به دست آمد و تعداد 40 نفر که شرایط ملاک ورود به طرح را داشتند به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند و به دو مقیاس پرخاشگری (Buss, & Perry, 1992) و خودپنداره­ی (Pierce-Harris ,1969)  در دو مرحله پاسخ دادند .جلسات طبق شیوه­نامه درمانی در 8 جلسه 45 دقیقه­ای به صورت یکبار در هفته برگزار شد، داده­ها با آزمون کوواریانس (چند و تک متغیره) با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند. نتایج نرم افزاری، اثربخشی (5/15درصدی) بر کاهش پرخاشگری و اثربخشی (58درصدی) بر افزایش خودپنداره را نشان داد (05/0>p). بنابراین با توجه به این نتایج رویکرد درمانی پذیرش و تعهد (ACT) می­تواند به عنوان برنامه مؤثر مورد استفاده­ی روانشناسان، مشاوران و مددکاران در این مراکز باشد.