اثربخشی فرزند پروری مثبت بر تابآوری و کیفیت زندگی مادران دارای کودکان اختلال یادگیری خاص
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران. ایران.
2 استاد گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز،ایران.
3 کارشناس ارشد روانشناسی تربیتی، واحد خوی ، دانشگاه آزاد اسلامی،خوی، ایران.
4 کارشناس آموزش ابتدایی، دانشگاه فرهنیگان، واحد شهید مطهری خوی
doi
10.30486/jsrp.2021.1919113.2778چکیده
هدف این مطالعه تعيين اثربخشی آموزش برنامه فرزند پروری مثبت بر تابآوری و کیفیت زندگی مادران کودکان دارای اختلال یادگیری خاص بود. طرح پژوهش از نوع شبه آزمایشی با دو گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل مادران دارای دانش آموزان دارای اختلال یادگیری خاص مراجعه کننده به مرکز اختلال یادگیری شهر خوی در سال 1399 بود در این راستا نفر 30 نفر از آنان به شیوهی نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و به دو گروه تصادفی( 15 نفر آزمایش و 15 نفر کنترل )برای شرکت در آموزش برنامه فرزند پروری مثبت(Sanders, 2013) گمارده شدند. از مقیاسهای تابآوری (Conner& Davidson, 2003) و پرسشنامه کیفیت زندگی (French et al., 1982) در پیش و پسآزمون برای جمعآوری دادهها استفاده شد. برنامه فرزند پروری مثبت در 8 جلسه مداخلهای برای گروه آزمایش اجرا گردید. تحلیل کوواریانس تک متغیری نشان داد که برنامه فرزند پروری مثبت، تابآوری (001/0≥ P) و کیفیت زندگی (001/0≥ P) مادران دارای کودکان اختلال یادگیری خاص را بهصورت معنیداری ارتقا داده است. با توجه به اثربخشی محتوای فزند پروری مثبت بر اراتقای کیفیت زندگی و تاب آوری مادران، طراحی و اجرای این برنامه برای مادران داری این گروه از کودکان و سایر نارساییهای تحولی پیشنهاد میشود.
