فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف این پژوهش، مقایسه اثربخشی طرحواره‌درمانی بخشش‌محور، معنویت‌درمانی و درمان هیجان‌مدار بر تاب‌آوری و عزت‌نفس زنان قربانی خشونت خانگی بود. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری یک‌ماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنان قربانی خشونت خانگی دارای پرونده پزشکی از پزشکی قانونی شهر اصفهان در بازه زمانی تابستان تا زمستان 1402 بودند که از بین آن‌ها تعداد 60 نفر به صورت نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. بعد از گزینش تصادفی نمونه در گروه‌های آزمایشی و کنترل (هر گروه 15 نفر)، گروه‌های آزمایشی تحت درمآن‌های طرحواره‌درمانی بخشش‌محور، معنویت‌درمانی و درمان هیجان‌مدار قرار گرفتند؛ گروه کنترل در لیست انتظار درمان قرار گرفت. به منظور گردآوری اطلاعات از پرسشنامه‌های خشونت خانگی (Haj-Yahia, 2002)،  تاب­آوری (Connor, & Davidson, 2003) و عزت‌نفس (Rosenberg, 1965) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد، هر سه درمآن‌های طرحواره‌درمانی بخشش‌محور، معنویت‌درمانی و درمان هیجان‌مدار بر تاب‌آوری و عزت‌نفس زنان قربانی خشونت خانگی اثربخش بودند و این اثر در طول زمان تداوم داشت (001/0> p ). درمان هیجان‌مدار در بهبود عزت‌نفس اثربخشی کمتری نسبت به دو روش درمانی دیگر دارد (001/0> p ). اما بین سه روش درمانی در بهبود تاب‌آوری تفاوت معنی‌داری مشاهده نگردیده است (05/0< p ). بنابراین با استفاده از این روش‌های درمانی می‌توان سلامت روانی زنان متاهل قربانی خشونت خانگی را بهبود بخشید.