ارزیابی اثر بخشی برنامههای بازآفرینی شهری پایدار بر ارتقای کیفیت زندگی ساکنان سکونتگاههای غیر رسمی (مورد مطالعه: شهر رشت)
نویسندگان
1 استادیارگروه جغرافیا، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی ،تهران ، ایران
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری،واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران
3 دانشیار گروه جغرافیا ، واحد شهر ری ، دانشگاه آزاد اسلامی.تهران، ایران
doi
چکیده
اگرچه ارتقای کیفیت زندگی در محدودهها و محلات شهری سکونتگاههای غیر رسمی از گذشته مورد نظر کارشناسان بوده است، اما در سالهای اخیر در برنامههای توسعه و سیاست گذاریهای کشور رواج بیشتری یافته است. لذا پژوهش حاضر با هدف ارزیابی اثر بخشی برنامههای بازآفرینی شهری پایدار بر ارتقای کیفیت زندگی ساکنان سکونتگاههای غیر رسمی (مورد مطالعه: شهر رشت) صورت پذیرفته است. با توجه به ماهیت موضوع و اهداف تحقیق، روش تحقیق توصیفی - تحلیلی است و اطلاعات به صورت اسنادی، کتابخانهای و پیمایشی و با ابزار پرسشنامه گردآوری شدهاند. جامعه آماری پژوهش متشکل از دو گروه: 1) شهروندان ساکن در محلات هدف؛ 2) کارشناسان و متخصصین مرتبط با موضوع بازآفرینی شهری استان گیلان میباشند. حجم نمونه مورد بررسی نیز با استفاده از فرمول کوکران برای گروه اول 400 نفر و برای گروه دوم 300 نفر اعلام گردید که به شیوه غیراحتمالی در دسترس نمونه گیری گردیده است. همچنین به جهت تجزیه و تحلیل دادهها از روشهای مدلسازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی (SEM) و با آزمون t-test استفاده گردیده است. نتایج تحقیق نشان داد که برنامههای بازآفرینی شهری پایدار بر کیفیت زندگی سکونتگاههای غیررسمی تأثیر مثبت و معناداری دارد. همچنین مشخص گردید که وضعیت برنامههای مذکور در محله سلیمانداراب موفق، عینک نسبتاً موفق، پاسکیاب نسبتاً ناموفق و در محله نخودچر ناموفق بوده است و وضعیت کیفیت زندگی در محله سلیمانداراب نسبتاً مطلوب، عینک نسبتاً نامطلوب و در محلات پاسکیاب و نخودچر نامطلوب میباشد.