تبیین الگوی بهینه اقامتگاههای بومگردی در فرآیند نیل به توسعه پایدار روستایی (مطالعه موردی: بخش موران شهرستان گرمی استان اردبیل)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
2 استادیار گروه جغرافیا، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
3 دانشیار گروه جغرافیا، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
4 دانشیار گروه جغرافیا، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
چکیده
کسب و کارهای گردشگری در مناطق روستایی، یکی ازراهبردهای مهم توسعه روستایی به شمار میرود. اقامتگاههای بومگردی به عنوان یکی از مهمترین کسب و کارهای گردشگری روستایی، تاثیرات بالایی در توسعه روستاها دارد. تبیین تاثیرات اقامتگاههای بومگردی بر توسعه روستایی، از مباحث چالشی بین پژوهشگران و مدیران محسوب میشود. روستاهای بخش موران در شهرستان گرمی استان اردبیل، از فضاهای مهم بومگردی و گردشگری نوار مرزی استان به شمار میرود. هدف اصلی این پژوهش، تحلیل تاثیرات ایجاد اقامتگاههای بومگردی بر ابعاد توسعه روستایی موران و شناسایی الگوهای فکری حاکم به منظور ارائه راهبردهای توسعه اقامتگاههای بومگردی و سرانجام، ارائه الگوی بهینه توسعه اقامتگاه های بومگردی بر مبنای توسعه پایدار روستایی است. برای این منظور، از طریق روشهای میدانی و کتابخانهای دادههای لازم گردآوری شد. نمونه آماری در بخش تحلیل تاثیرات اقامتگاهها، شامل 70 کارشناس شامل مدیران، پژوهشگران و صاحبان کسب و کار و در بخش ارائه راهبردها شامل ترکیبی از 70 کارشناس شامل مشارکتکنندگان روستایی و کارشناسان بیرون از روستا است که از طریق فرمول کوکران مشخص شدند. برای تحلیل تاثیرات اقامتگاهها از آزمونهای آماری و در بخش تدوین راهبردها از مدل meta-SWOT استفاده شده است. نتایج پژوهش حاکی از تاثیرات مثبت اقامتگاه های بوم گردی در توسعه روستایی است. در نهایت الگوی بهینه توسعه اقامتگاههای بومگردی در بخش روستایی موران ارائه شد که از مهمترین مولفههای این الگو میتوان مسیریابی بومگردی، تشکیل خوشههای بومگردی، تبادلات کسب و کارها، راهبرد اقیانوس آبی، تطبیق محصول- بازار، معماری مشارکتی و ترکیبی، پیوند با تسهیلگر، دستکاری در عوامل محرک و تغییر قواعد است.