مقایسۀ اثربخشی رواندرمانی پویشی فشردۀ کوتاه مدت و درمان شناختی رفتاری بر خودکارآمدی در افراد مبتلا به افسردگی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی،واحد رودهن دانشگاه آزاد اسلامی،رودهن،ایران.
2 دکتری تخصصی روانشناسی سلامت، استادیار، واحد رودهن دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران.
3 دکتری تخصصی روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، استادیار، دانشکده ادبیات، علوم انسانی و اجتماعی، واحد علوم تحقیقات،دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.71610/psych.2025.1202191چکیده
هدف از این تحقیق مقایسه میزان اثربخشی رواندرمانی پویشی فشردۀ کوتاه مدت با درمان شناختی رفتاری بر خودکارآمدی، در افراد مبتلا به افسردگی بود. روش پژوهش، نیمه آزمايشي با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری بود. جامعه آماری پژوهش افراد 18 تا 50 ساله مبتلا به افسردگی در مراکز روانشناسی شهر تهران در بهار و تابستان 1401 بودند. به روش نمونهگیری هدفمند 45 نفر با تشخیص درمانگر و اکتساب نمره 14 به بالا در پرسشنامه افسردگی بک، انتخاب و به صورت تصادفی در 3 گروه 15 نفره گمارده شدند. گروه آزمایشی یک، رواندرمانی پویشی فشردۀ کوتاه مدت و گروه آزمایشی دو، درمان شناختی رفتاری را براساس پروتکلهای درمانی، طی 12 جلسه دریافت کردند. بعد از دو ماه از آخرین جلسه درمانی، جهت انجام آزمون پیگیری، همۀ افراد به پرسشنامه خودکارآمدی شرر (1982)، پاسخ دادند. یافتههای تحلیل کواریانس نشان داد که هر دو رویکرد درمانی در افزایش خودکارآمدی در بیماران مبتلا به افسردگی مؤثر هستند. اندازه اثر73/0 برای رواندرمانی پویشی فشردۀ کوتاه مدت در مقایسه با اندازه اثر 69/0 برای درمان شناختی رفتاری نشاندهنده اثربخشی بیشتر ISTDP در بهبود خودکارآمدی است.
