سنجش کیفیت محیط شهری بر مبنای رضایتمندی سکونتی (مطالعه موردی: شهر نورآباد)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا و گردشگری، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران
2 استادیار گروه جغرافیا و گردشگری، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران
3 دانش آموخته کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران
doi
چکیده
محیط با کیفیت مناسب، احساس رفاه و رضایتمندی را برای ساکنان آن از طریق ویژگیهای فیزیکی یا اجتماعی و نمادین به وجود میآورد در واقع رضایت از کیفیت سکونتی به معنای ارزیابی محیط، در ارتباط با احتیاجات و خواستههای شهروندان از واحد مسکونی، محله و ناحیه سکونتی است.. حجم نمونه با بهرهگیری از فرمول کوکران 382 برآورد و پایایی ابزار تحقیق با استفاده از آلفای کرونباخ با مقدار با 920/0 محاسبه شد که نشاندهنده مطلوبیت ابزار پژوهش است. برای تجزیه وتحلیل توصیفی و استنباطی دادهها از آزمون آماری T-Test و جهت تبیین و مدلسازی اثرات نیز از مدلسازی معادلات ساختاری در محیط نرمافزارهای SPSS و AMOS استفاده گردید. نتایج حاصل از آزمون T تک نمونهای پژوهش نشان داد وضعیت همه شاخصهای کیفیت محیط شهری در محدوده موردمطالعه در وضعیت قابلقبولی قرار ندارند و تمامی شاخصها با میانگین 2/34 پایینتر از حد متوسطاند. همچنین جهت شناسایی و ارزیابی مؤلفههای کیفیت محیط زندگی شهری از مدلسازی معادلات ساختاری استفاده گردید. نتایج مدل عاملی مرتبه دوم نشان داد، اهمیت دادن به شاخصهای رضایتمندی سکونتی در محدوده مورد مطالعه باعث بالا رفتن شاخص بهداشتی به میزان شاخص 85/0، شاخص خدماتی به میزان 83/0، شاخص مسکونی به میزان 82/0، شاخص حمل نقل و مدیریت شهری به میزان 79/0 و کاهش مشکلات زیست محیطی به مقدار 14-/0 میگردد. درنهایت مشخص گردید که بین کیفیت محیط زندگی شهری و رضایتمندی سکونتی ساکنین از محلات، رابطه مستقیم و معناداری وجود دارد.