اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی بر انعطاف پذیری عاطفی مادران دارای فرزند با اختلال رشد ذهنی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامي، واحد خمینی شهر، گروه روانشناسي، اصفهان، ايران.
2 استادیار، گروه روان شناسی دانشگاه فرهنگیان، اصفهان، ایران.
doi
10.71610/psych.2025.1195341چکیده
این پژوهش با هدف تعیین اثربخشي رفتاردرمانی دیالکتیک بر انعطاف پذیری عاطفی مادران دارای فرزند اختلال رشد ذهنی به اجرا درآمد. روش پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه مادران دارای فرزند اختلال رشد ذهنی شهر اصفهان در سال تحصیلی 1401-1400 بودند که فرزندان آنها در مدارس استثنایی حضور داشتند. نمونه پژوهش شامل 26 نفر از مادران دارای فرزند اختلال رشد ذهنی بود که با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شده و با گمارش تصادفی در گروههای آزمایش و گواه گمارده شدند (هر گروه 13 نفر). گروه آزمایش مداخله ده جلسهای رفتاردرمانی دیالکتیک را دریافت نمودند ولی گروه گواه هیچگونه مداخلهای دریافت نکردند. ابزار مورد استفاده شامل انعطاف پذیری عاطفی (تقی زاده و محبی پور، 1396) بود. تجزيه و تحليل توسط نرم افزار 23 (SPSS) صورت گرفت . نتایج نشان داد که رفتاردرمانی دیالکتیک بر انعطاف پذیری عاطفی مادران دارای فرزند اختلال رشد ذهنی تاثیر معنادار دارد( >p 001/0). با توجه به یافته های پژوهش می توان برای بهبود انعطاف پذیری عاطفی مادران دارای فرزند اختلال رشد ذهنی از رفتاردرمانی دیالکتیک سود جست.
