نقش میانجی بهزیستی اجتماعی در رابطه بین ابعاد انسجام خانوادگی و اعتیادپذیری دانشجويان
نویسندگان
1 دانشجوي دكتري تخصصي روانشناسي، گروه روانشناسي، واحد بين المللي ارس، دانشگاه آزاد اسلامي، تبريز، ايران.
2 استاديار روانشناسي، گروه روانشناسي، واحد تبريز، دانشگاه آزاد اسلامي، تبريز، ايران.
3 استاد روانشناسي، گروه روانشناسي، واحد تبريز، دانشگاه آزاد اسلامي، تبريز، ايران.
doi
10.71610/psych.2026.1204760چکیده
هدف پژوهش حاضر تعیین اثر غیرمستقیم نقش انسجام خانوادگی از طریق بهزیستی اجتماعی بر اعتیادپذیری به مواد مخدر دانشجويان جوانان است. پژوهش حاضر مطالعهای بنیادی-کاربردی از نوع همبستگی است که به شیوه توصیفی، با بهره گیری از پرسشنامه و به روش تصادفی به گردآوری دادهها میپردازد. ابزار سنجش مقیاس انسجام خانواده سامانی (1381)، بهزیستی اجتماعی لی و کیس (1998) و اعتیادپذیری قربانی (1380) استفاده شد. جامعه آماری آن را کلیه دانشجویان درحال تحصیل دانشگاه آزاد در شهر تهران (14700) نفر طبق استعلام از اداره کل دانشگاههای آزاد کشور) تشکیل میدهند. نمونه پژوهش از طریق فرمول کوکران 384 نفر محاسبه شد. به منظور تحلیل دادهها و آزمون روابط مفروض تحقیق نیز از روش مدلیابی معادلات ساختاری و نرم افزار ایموس و آزمون رگرسیون و نرمافزار spss استفاده گردید. نتایج حاصل از آزمون رگرسیون نشان داد وقتی بهزیستی اجتماعی به عنوان پیشبین به متغیر انسجام خانوادگی اضافه میگردد مقدار ضریب رگرسیون متغیر پیشبین اول (انسجام خانوادگی) کاهش مییابد با وجود این که هنوز معنیدار است. این حالت اثر واسطهای بهزیستی اجتماعی و بهزیستی روانشناختی را در این رابطه مورد تأیید قرار میدهد.
