فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش هیجان‌مدار و ریتم‌درمانی بین فردی-اجتماعی بر مؤلفه‌های احساس غربت دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی زابل انجام شد. روش پژوهش نیمه­آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی زابل در سال 1403 بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند تعداد 60 نفر انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل (هر گروه 20 نفر) به طور تصادفی جایدگذاری شدند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات پژوهش شامل پرسشنامه احساس غربت فن فلیت (2001) بود. گروه آزمایش اول آموزش هیجان‌مدار و گروه آزمایش دوم  مداخله ریتم‌درمانی بین‌فردی و اجتماعی را دریافت کرد. داده‌ها به روش تحلیل کوواریانس چند متغیره مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش‌آزمون بین میانگین پس‌آزمون مؤلفه‌های احساس غربت در سه گروه تفاوت معناداری در سطح 05/0 وجود داشت. علاوه بر این نتایج مقایسه زوجی نشان داد که بین میانگین پس‌آزمون دو گروه آزمایش نیز تفاوت معناداری در سطح 05/0 وجود ندارد. از یافته‌ها می‌توان نتیجه‌ گرفت که هر دو مداخله توانایی بهبود احساس غربت در دانشجویان را دارند، و تفاوتی بین اثربخشی آموزش هیجان‌مدار با ریتم درمانی بین‌فردی-اجتماعی وجود نداشت. با توجه به اثربخشی هر دو مداخله، پیشنهاد می‌شود هر یک از این روش‌ها به عنوان برنامه‌های حمایتی در بهبود احساس غربت دانشجویان به‌کار گرفته شوند و پژوهش‌های آینده به بررسی اثرات بلندمدت اجرای این مداخلات بپردازند.