پیش‌بینی نارضایتی از تصویر بدنی بر اساس احساس طرد شدگی اجتماعی با نقش واسطه‌ای استفاده آسیب‌زا از تلفن همراه در دانشجویان دختر

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ايران.

2 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ايران.

doi
10.71610/psych.2026.1218058
چکیده

یکی از چالش‌های روانی شایع برای دانشجویان دختر، نارضایتی از تصویر بدنی است. لذا هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی پیش‌بینی نارضایتی از تصویر بدنی بر اساس احساس طرد شدگی اجتماعی با نقش واسطه‌ای استفاده آسیب‌زا از تلفن همراه در دانشجویان دختر بود. جامعه آماری، شامل تمامی دانشجویان دختر دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب شهر تهران در نیمسال دوم سال تحصیلی 1404-1403 بود که بر مبنای یک طرح همبستگی تعداد 250 نفر به شیوه نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند و به مقیاس تصویر بدنی (فیشر، 1970)، پرسشنامه طرد شدگی اجتماعی (هاف و ورومن، 2011) و مقیاس استفاده آسیب‌زا از تلفن همراه (جنارو و همکاران، 2007) پاسخ دادند. نتایج تحلیل مسیر نشان داد که احساس طردشدگی اجتماعی با ضریب 0/762 بر استفاده آسیب‌زا از تلفن همراه و با ضریب 0/518- بر نارضایتی از تصویر بدنی اثر معناداری در سطح خطای 0/05 داشته است. بدین معنا که با افزایش میزان احساس طردشدگی اجتماعی، استفاده آسیب‌زا از تلفن همراه افزایش می‌یابد و با افزایش احساس طردشدگی اجتماعی، میزان رضایت از تصویر بدنی کم می‌شود و نارضایتی از تصویر بدنی افزایش می‌یابد. نتایج همچنین نشان داده است که استفاده آسیب‌زا از تلفن همراه با ضریب 0/261- اثر منفی و معناداری بر نارضایتی از تصویر بدنی در میان دانشجویان داشته است. بدین معنا که با افزایش میزان استفاده آسیب‌زا از تلفن همراه، نارضایتی از تصویر بدنی افزایش می‌یابد و از رضایت از تصویر بدنی کم می‌شود.