سیستمهای حملونقل عمومی در مسیر پایداری: ارزیابی موانع و چالشها (مطالعه موردی: کلانشهر تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد نور، دانشگاه آزاد اسلامی، نور، ایران
2 دانشیار گروه جغرافیا، واحد نور، دانشگاه آزاد اسلامی، نور، ایران
3 دانشیار گروه جغرافیا، واحد نور دانشگاه آزاد اسلامی، نور، ایران
4 استاد، گروه جغرافیا، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
مقدمه: از دیدگاه زیست محیطی رایجترین دلیل برای توسعه سیستمهای حملونقل عمومی پایدار، کاهش استفاده از اتومبیل و ازدحام ترافیک میباشد، که در نتیجه منجر به بهبود کیفیت محیط میگردد.هدف: تحقق پایداری زیست محیطی در سیستمهای حملونقل عمومی نیازمند شناسایی چالشها و موانع آن است که در این مطالعه مورد توجه قرار گرفته است.روششناسی تحقیق: رویکرد روششناختی پژوهش از نوع کیفی مبتنی بر گراندد تئوری است و دادههای مورد نیاز، از دو منبع اصلی بدست آمد که شامل مصاحبههای بارگذاری شده در فضای نت توسط مدیران بخش حملونقل و ترافیک شهر تهران و انجام مصاحبه با خبرگان و اساتید داتشگاه بود. نتایج با استفاده از روش گراندد تئوری و آزمون مقایسه میانگین تحلیل گردید.قلمرو جغرافیایی پژوهش: محدوده مورد مطالعه این پژوهش، کلانشهر تهران میباشد.یافته ها: نتایج بدست آمده در مجموع، 59 چالش را در قالب سه حوزه سیاستگذاری و برنامهریزی، سرمایهگذاری و تأمین مالی و حوزه اجتماعی و رفتاری نشان داد که در 10 قلمرو عمده و در قالب یک مدل پارادایمی دستهبندی گردیدند. همچنین تلفات ناشی از تصادفات جادهای و تشدید انتشار آلایندهها، به عنوان مهمترین پیامد این چالشها شناسایی شدند. نتایج: مدیریت شهری تهران ابتدا بایستی بر رفع موانع مرتبط با حوزه سیاستگذاری و سپس حوزه سرمایهگذاری تمرکز نماید تا حرکت به سمت توسعه حملونقل سازگار با محیط زیست آغاز شود. همچنین بهبود شرایط علّی و شرایط زمینهای میتواند حملونقل عمومی تهران را در بلندمدت به سمت پایداری زیست محیطی سوق دهد. اما در کوتاه مدت و میانمدت بهبود شرایط میانجی و شرایط راهبردی میتواند موثر واقع شود که نتیجه تمام این فرایندها، بهبود شرایط پیامدی و ارتقای کیفیت سیستم حملونقل عمومی کلانشهر تهران میباشد.
