تدوین چارچوب برنامهریزی و طراحی توسعهی فضاهای عمومی شهری (مطالعه موردی: شهر تبریز)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه شهرسازی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
2 استادیار گروه شهرسازی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
3 استادیار گروه شهرسازی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
4 دانشیار گروه شهرسازی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
doi
چکیده
مقدمه: امروزه طراحی و مدیریت مناسب فضاهای عمومی شهری با توجه به نقش تأثیرگذار آنها در ابعاد مختلف اقتصادی، اجتماعی، سلامت روحی-جسمی، سرزندگی و بهطور کلی ارتقاء کیفیت زندگی بهعنوان یک ضرورت اساسی در برنامهریزیهای توسعهی شهری تبدیل شده است.هدف: هدف از پژوهش حاضر شناسایی معیارهای تأثیرگذار برنامهریزی و طراحی بر توسعهی فضاهای عمومی در شهر تبریز و تدوین چارچوبی استاندارد میباشد.روششناسی تحقیق: روش تحقیق در پژوهش حاضر کاربردی- توسعهای و روش گردآوری اطلاعات پیمایشی و پرسشگری از مدیران، مسئولان و کارشناسان مسائل شهری و همچنین نخبگان دانشگاهی میباشد. قابل ذکر است با توجه به مشخص نبودن حجم جامعهی آماری، با استفاده از روش نمونهگیری دلفی هدفمند، 100 نفر بهعنوان حجم نمونه تعیین شده است که نحوهی دسترسی به آنها بر مبنای روش گلولهبرفی میباشد. همچنین بهمنظور تجزیه و تحلیل اطلاعات تحقیق از مدلیابی معادلات ساختاری در نرمافزار Amos استفاده شده است.قلمرو جغرافیایی پژوهش: فضاهای عمومی شهری شهر تبریز در گونههای مختلف و مناطق 10گانهی آن قلمرو جغرافیایی پژوهش حاضر محسوب میشوند.یافته ها: یافتههای تحقیق حاکی از آن است که بیشترین اثرگذاری در توسعهی فضاهای عمومی شهر تبریز مربوط به مؤلفههای توجه به محتوای طرحها و برنامهها در برنامهریزیها و طراحی مناسب عملکردی فضاهای عمومی به ترتیب با ارزش 92/0 و 78/0 بوده است. همچنین در بین متغیرهای فرعی، موضوع شناسی و بررسی دقیق متغیرهای تأثیرگذار بر ارتقای فضاهای عمومی؛ انسجام و ارتباط مناسب بین اجزا و عناصر برنامهریزی فضاهای عمومی در ابعاد مختلف اجتماعی، کالبدی، زیستمحیطی و عملکردی؛ همهشمولی و طراحی بر مبنای گروههای سنی و جنسی؛ و قابلیت شخصیسازی (حس تعلق مکانی) به ترتیب با ارزش 91/0، 87/0، 84/0 و 83/0 دارای بیشترین تأثیرگذاری بر توسعهی فضاهای عمومی شهر میباشند.نتایج: متأسفانه در شهر تبریز و سایر شهرهای ایران توجه به ارتقای کیفی فضاهای عمومی از رویکرد برنامهریزی نامناسبی برخوردار است و بایستی محتوای طرحها و برنامهها، فرایند برنامهریزیها و اجرای طرحها و برنامهها مورد بازنگری اساسی قرار گیرد.