اثرتنش خشکی ناشی از PEG بر برخی از ارقام گندم (Triticum aestivum L.) در مرحله جوانه زنی و رشد گیاهچه
نویسندگان
1 گروه زراعت، واحد رامهرمز، دانشگاه آزاد اسلامی، رامهرمز، ایران
doi
10.30495/jsr.2023.1983662.1255چکیده
استقرا گیاهچهها در در مراحل اولیه رشد گیاهان زراعی یکی از مهمترین اجزاء تعیین کننده عملکرد بالا میباشد که به شدت تحت تاثیر خشکی خاک قرار میگیرند. ببه این منظور 15 ژنوثیپ گندم (Triticum aestivum L.) در سه سطح خشکی 4/0- ، 8/0- و 2/1- مگاپاسکال با استفاده از پلی اتیلنگلیکول6000 و آب مقطر به عنوان شاهد، در یک آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی مورد بررسی قرار گرفت. تایج این آزمایش نشان داد که افزایش خشکی، سرعت جوانهزنی، طول ساقهچه و ریشهچه، وزن تر و خشک گیاهچه و وزن خشک ریشهچه و ساقهچه را کاهش داد. درصد جوانهزنی در خشکی بیش از 8/0- مگاپاسکال کاهش معنی داری در تمام ارقام مورد مطالعه یافت. در بین ارقام مورد بررسی در این آزمایش، اینیا، کویر و چمران بالاترین میزان تحمل را به خشکی داشتند، در حالی که ژنوثیپهای دز، ویناک، کراسعدل و استار کمترین میزان تحمل را از خود نشان دادند. علاوه بر این ارقام دز و ویناک در سطوح خشکی متوسط و زیاد به میزان بیشتری حساسیت از خود نشان دادند، در حالی که در سطوح خشکی پایین، این دو رقم واکنش مناسبتری از خود نشان دادند. کاهش در طول ریشه چه بسیار بیشتر از کاهش در طول ساقهچه در تمام تیمارهای خشکی مورد استفاده بود، هر چند این کاهش در رقم دز نسبت به دیگر ارقام بیشتر بود. به طور کلی میتوان نتیجهگیری نمود کژنوتیپهای متحمل تر به خشکی مانند اینیا و کویر میتواند برای اصلاح کنندگان گیاه برای توسعه ژنوتیپهای متحمل به خشکی مورد استفاده قرار گیرند.