ارتباط پراکنش رویشگاههای کلیر (Capparis decidua (Forssk.) Edgew.) با مشخصههای فیزیکی و شیمیایی خاک در جنوب ایران (هرمزگان و سیستانوبلوچستان)
نویسندگان
doi
10.22092/ijfpr.2014.10669چکیده
در این بررسی 45 قطعه نمونه در رویشگاه های طبیعی کلیر در جنوب ایران شامل رویشگاه های میشی، گتان، جاسک کهنه، جگین، گابریک، سدیچ، لیردف و سورگلم در استان هرمزگان و رویشگاه های شمس آباد، بمپور، سولدان، مومان، باهوکلات، تیس و کوچو در استان سیستان و بلوچستان طوری انتخاب شدند که در آنها گونه کلیر به شکل گروهی حضور داشت. در هر قطعه نمونه یک پروفیل خاک حفر شد و خصوصیات فیزیکی و شیمیایی آن شامل واکنش اسیدی، هدایت الکتریکی، شن، سیلت، رس و آهک خاک اندازه گیری شد. خاک بیشتر رویشگاه ها قلیائی (7/6 تا 8/4) بودو هدایت الکتریکی آنها بین 1/3 تا 22/8 میلی موس بر سانتی متر متغیر بود. رویشگاه های کلیر دارای خاک با بافت سبک و به طور عمده لومی تا لومی- شنی بود، به طوری که درصد ذرات شن، سیلت و رس بهترتیب بین 14/7 تا 85/7 ، 3/2 تا 59/2 و 8/5 تا 37 درصد متغیر بود . بیشتر خاک ها آهکی بود و مقدار آهک بین 9/3 تا 33/5 درصد نوسان داشت . به طور کلی با توجه به نتایج به دست آمده از تجزیه وتحلیل CCA، مهم ترین عامل ها در پراکنش گونه کلیر، به ترتیب مقدار ذرات شن، سیلت، رس، واکنش خاک و هدایت الکتریکی آن بود .