نقش میانجی بی ادبی در ارتباط اخلاق کار اسلامی با انحراف در محل کار در ادارات ورزش و جوانان شرق کشور

نویسندگان

1 استادیار گروه تربیت بدنی، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران

2 دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت ورزش، دانشگاه آزاد اسلامی بیرجند، بیرجند، ایران

doi
10.71648/jmobs.2024.1185084
چکیده

هدف از پژوهش حاضر، نقش میانجی بی ادبی در ارتباط اخلاق کار اسلامی با انحراف در محل کار در ادارات ورزش و جوانان شرق کشور بود. روش تحقيق از نوع توصیفی- همبستگی می‌باشد که به شکل میدانی انجام‌شده است. جامعه آماری کارکنان ادارات ورزش و جوانان استان‌های شرق کشور به تعداد 945 نفر بودند. نمونه با توجه به جدول مورگان به تعداد 278 نفر بود. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه استاندارد انحراف در کار بنت و رابینسون (2000)، پرسشنامه استاندارد بی ادبی در محل کار بنت و رابینسون (2000) و پرسشنامه استاندارد اخلاق کار اسلامی علی (1992) مورد استفاده قرار گرفتند. برای اطمینان از پایایی پرسشنامه‌ها 30 نسخه آن در مطالعه مقدماتی بر روی نمونه که به‌طور کاملاً تصادفی انتخاب‌شده بود، توزیع شد و ضریب آلفای کرونباخ برای پرسشنامه انحراف در کار (81/0=α)، پرسشنامه بی ادبی در محل کار (85/0=α) و پرسشنامه اخلاق کار اسلامی (79/0=α) بدست آمد. نتایج تحقيق نشان داد، اخلاق کار اسلامی با انحراف در محل کار در سطخ 05/0=α ارتباط معناداری دارد. از طرفی بین ادبی و انحراف در محل کار و اخلاق کار اسلامی با بی ادبی کارکنان در سطح 05/0=α ارتباط معنادار بود. علاوه بر این بی ادبی در ارتباط بین اخلاق کار اسلامی با انحراف در محل کار در ادارات ورزش و جوانان نقش میانجی دارد. پیشنهاد می شود، مدیران در سازمان رفتارهای بی ادبانه کارکنان را شناسایی و با بارخوردهای مناسب و با تاکید بر اخلاق کار اسلامی در جهت کاهش رفتارهای انحرافی اقدام نمایند.